เท่านี้แหละชีวิต

เท่านี้แหละชีวิต

.

ก็เท่านี้ชีวิตถ้าคิดครบ

ความสงบเท่านั้นอันแน่นหนัก

มีสำนึกตรึกตรองมองเห็นนัก

ใครจะผลักความจริงสิ่งชี้วัด

.

คือเกิดแก่ เจ็บตาย ปลายทางปะ

ไหนใครล่ะละวางทางขจัด

เดินตามไปไม่นานเกินทานทัด

ถึงที่นัดกันแล้วเข้าแถวครับ

.

มาตามคิวก่อนหลังนั่งรอนิด

อย่าหวั่นจิตคิดมั่นพลันสดับ

ปลงและวางล้างโทษโกรธระงับ

ธรรมกำกับขับเคี่ยวอย่าเลี้ยวลด

.

มุ่งมั่นไปให้ถึงซึ่งวิมุติ

งามวิสุทธิ์ผุดผ่องมองสวยสด

พร้อมใจกายหมายมั่นไม่รันทด

น้อมประณตกฎสวรรค์ อันเลิศฤทธิ์๚ะ๛

☆ ☆ ☆

♥

.

บ้านริมโขง

น้ำหลากมากคำร้อง

น้ำหลากมากคำร้อง

.

น้ำมากมาหลั่งล้น .... เกินพอ

วิตกอกเรารอ........ ร่ำไห้

ระบมซบซมหนอ.......ชีวิต

หมดสิทธิคิดใดได้ .....หลบลี้หนีภัย

.

จำใจใครอยู่กู้ ...... พารา  

ทนทุกข์เวทนา...... แน่แท้

หนทางอย่างชลา- .....ลัยห่ม นาแม่

กินอยู่ผู้ยากแล้ ..... แห่ห้อมตรอมระทม   

.

สุดขมสุดข่มให้...... คลายคลอน

เดินนั่งยังเปียกปอน ........ อกโอ้

ระทมบ่มใจวอน....... หลอนหลอก

ไร้สิทธิคิดตอบโต้ ......โอดร้องผองพรหม

.

ประณมคมแซ่ซ้อง ....เทวา  ท่านเฮย

โปรดสดับกับพรรณนา .... มนุษย์ผู้

วิงวอนว่อนวาจา .... มาโปรด   เถิดเอย

หากขาดปราศชนรู้ ...กราบไหว้ไท้จะเหงา๚ะ๛

☆ ☆ ☆

♥

บ้านริมโขง

หนาว

หนาว

.

เย็นยะเยือกเปลือกตาแรงล้าขยับ

เหน็บหนาวจับเจียนจนให้คนผวา

ธรรมชาติสาดใส่หรือใครพา

ในอุรารวนร่างคอยครางครวญ

.

ไม่อยากลุกปลุกตนให้พ้นสถาน

ปล่อยเลยผ่านพ้นวันที่ผันผวน

ไม่อยากมองผองอื่นที่ชื่นชวน

ปล่อยใจหวนหดหู่เพียงผู้เดียว

.

หนาวกายจับทับจิตดั่งพิษแทรก

หนาวเกินแยกอยากเมินจนเกินเฉลียว

หนาวเหมันต์นั้นลมผสมเกลียว

หนาวแห้งเหี่ยวหดหู่ฤดูใด..

.

คราบน้ำตาคราแห้งอาบแฝงผล

หนาวกมลมากเหน็บเกินเก็บไหว

หนาวอาบทรวงดวงแดเกิดแผลใน

อีกเมื่อไหร่รอยเปื้อนจะเลือนราง

.

รู้ชีวิตติดกรรมมานำสู่

ให้ทุกผู้พบพานเป็นด่านขวาง

แต่ครานี้มีผลทุกคนวาง

หนาวไม่จางจากใจพิไรรวน

.

จึงจากนี้กี่ชาติจะขาดหนาว

ด้วยใจร้าวแรงล้าทุกคราหวน

เมื่อ “พ่อ” จากฝากผลทุกคนครวญ

ตื่นหลับล้วนล้นหนาว..เกินกล่าวคำ๚ะ๛

☆ ☆ ☆

♥

บ้านร้อนตะวัน

*@ บางสำนึก @*

บางสำนึก

.

มากอักษรกลอนกลผู้คนเขียน

มากนำเรียนร่วมรู้ชื่นชูศิลป์

มากอารมณ์สมคำที่ร่ำริน

มากด้วยจินต์จัดหาด้วยอาลัย

.

หลายแนวเขียนเพียรถักด้วยรักล้น

หลายยามยลเยี่ยมล้ำด้วยคำไข

หลายมุมมองผองชนเปี่ยมล้นไป

หลายน้ำใจจัดเสริมเข้าเติมตาม

.

จึงรู้สึกนึกคิดจากผลิตผล

ฝากบางคนควรนำถ้อยคำถาม

อยากรวมหมู่ผู้เขียนร้อยเรียนความ

สิ่งงดงามงานนี้เป็นศรีเมือง

.

เป็นเล่มเล่าเฝ้ามองทำนองสาร

อันตระการก่อถือให้ลือเลื่อง

ทุกบทบรรณนั้นมองอย่างรองเรือง

ให้กระเดื่องด้วยค่าศรัทธาชน

.

รวมกวีศรีสยามในนามข้าฯ..

ปวงประชาชูเชิดเลอเลิศผล

รวมพลังดั่งแสงร้อนแรงดล

จากทุกคนครั้งหนึ่งส่งถึง..พระองค์

.

หากทำได้ในสถานผสานสู่

ทุกเหล่าหมู่มากมวลเป็นส่วนประสงค์

สามัคคีมียื่นอย่างยืนยง

เถอะ..จำนงพร่ำขานประสานคำ๚ะ๛

☆ ☆ ☆

♥

บ้านริมโขง

อยากบอกออกจากใจ

อยากบอกออกจากใจ

.

อยากเขียนคำย้ำบอกเอาออกอ้าง

อยากเอ่ยบ้างบางคราอุราหวั่น

อยากชวนชี้หนีถ้อยวางปล่อยกัน

อยากแบ่งปันเปลี่ยนขมอารมณ์รุม

.

บางผู้คนหม่นไหม้หัวใจวุ่น

มากหมกมุ่นมองชี้มากตีขลุม

จากเรื่องราวกล่าวสอดมากอดกุม

มาแตกกลุ่มกล่าวขานด้วยรานร้าว

.

พฤติกรรมนำสื่อเข้าถือสา

ขาดปัญญายอมตนเป็นคนห้าว

อยากตัดสินสิ้นซากไม่ลากยาว

มากเรื่องราวเริ่มแรงสำแดงเดิน

.

สร้างศาลเตี้ยเชียร์ข้างอยู่กลางถนน

ล้อมผู้คนคิดต่างเป็นบ่างเหิน

เอาแรงข่มขมจัดเหมือนสัตว์เกิน

ปัญญาเมินเมาคลั่งกำลังลง

.

โปรดหยุดยั้งชั่งใจว่าใครชั่ว

ใครเมามัวมุ่งหมายให้ตายส่ง

บ้านมีขื่อถือยันด้วยมั่นคง

อย่าลุ่มหลงลายตนดีคนเดียว

.

สิบปีผ่านบ้านแตกเพราะแยกสี

บ้างใครดีด้วยสุขมาซุกเกี่ยว

ล้วนแต่ร้างห่างกันร้อยวันเทียว

ให้สุดเสียวซ่องสุมเป็นกลุ่มคน

.

พระดำรัสจัดแนวเป็นแถวท่อง

โปรดสนองนำเนื่องประเทืองผล

ให้รักกันปันกินทุกถิ่นชน

เปิดกมลมาสดับ น้อมรับคำ๚ะ๛

☆☆☆

♥

บ้านริมโขง

หนึ่งภาพที่ซาบซึ้ง

หนึ่งภาพที่ซาบซึ้ง

.

ภาพสื่อสารผ่านตาทุกคราเห็น

ร้อยประเด็นด้วยมั่นเสกสรรสม

มองแล้วอิ่มยิ้มตามช่างงามชม

สุขอารมณ์รวมถ้อยเขียนร้อยกรอง

.

ความอบอุ่นดุนแผ่ยามแลภาพ

รักเอิบอาบอิ่มสมอารมณ์สนอง

พระกรุณามานำเป็นทำนอง

ยามแลมองเหมือนจิตว่าติดดิน

.

ธรรมชาติวาดองค์พระทรงยศ

เป็นแบบบทบอกทางทุกอย่างสิ้น

รักครอบครัวตัวพร้อมรักล้อมริน

ใครยลยินยิ้มตามช่างงามองค์

.

ร้อยเรียงคำด่ำดื่มไม่ปลื้มเท่า

หนึ่งภาพเล่าแลล้นงามบนประสงค์

จึงภาพนี้มีค่าศรัทธาคง

น้อมกายลงร่ำหา ด้วยอาลัย๚ะ๛

☆✾☆

♥

บ้านร้อนตะวัน

เล่าสู่กันฟัง

เล่าสู่กันฟัง

.

ถึงต่างฟ้าผาหินต่างดินแผ่น

หรือต่างแดนดงด้าวต่างกล่าวขวัญ

ต่างฤดูสู่เสริมต่อเติมกัน

ต่างแม้วันเวียนว่ายสู่ปลายทาง

.

ฉันหรือเธอเจอเขาเป็นเราสาม

ยลยินยามเยื่อใยด้วยไกลห่าง

สื่อสารสู่รู้กันทุกวันวาง

สุขทุกข์บ้างบอกต่อต่างรอฟัง

.

รู้สึกเพื่อนเหมือนกัน ไหมวันนี้

วันปฐพีเพรียกพร่ำระกำหลั่ง

วันส่งสาราชันจากบัลลังก์

วันเสียงดังด้วยพร้อมน้อมบังคม

.

“สู่สวรรคาลัย” ปวดใจแท้

ได้เพียงแลลับลอยกลืนถ้อยขม

แม้ไปถึงซึ่งสวรรค์ในชั้นพรหม

ใจยังตรมเติมช้ำกลืนน้ำตา

.

บ้านของเพื่อนเหมือนกันบ้านฉันไหม

บ้านเศร้าใจจับจินต์ถวิลหา

สื่อข่าวบ้างห่างเหบางเวลา

สุขทุกข์มาเมียงมองคลายหมองใจ

.

เป็นห่วงกันฉันเพื่อนอย่าเลือนจาก

เป็นห่วงมากเหมือนอกนรกไหม้

หอบอาทรวอนลมห่อห่มไป

อยู่แดนใดดับเศร้าลบเงาตรม๚ะ๛

☆✾☆

♥

บ้านร้อนตะวัน