๐๐๐ หนาวเอย ๐๐๐

 

 

ด้วยสาวสาวมักเป็นเช่นที่ว่า
อ้างหนาวยาวยักท่าหาที่หวัง
ให้รู้อยู่ดูทันหันหน้าบัง
ทำเป็นเช่นโศกสั่งหลั่งน้ำตา

เชื่อได้ไงใจหญิงสิ่งลึกลับ
ซ่อนเงื่อนเจื่อนเลื่อนลับจับยากหนา
ร้อยเกวียนเวียนพันเล่ห์เททับมา
พุทโธ่ ! โอ้..กานดาพาช้ำทรวง

ปากร่ำคำรักล้นจนหมดสิ้น
ใจเดือดเชือดดับดิ้นกลิ่นห่วงหวง
ปากหวานปานตาลต้นบนงางวง
ก้นเปรียวเปรี้ยวเหลียวลวงบ่วงนารี

ไม่เชื่อเหลือเกินรับจับคู่สอง
ไม่หวังยังใฝ่ปองน้องโฉมศรี
ไม่อยากยากมากเรื่องเคืองพาที
ไม่รับกับเอ่ยนี้..พี่กลั้วกลัว..

 

 

ํ๐๐๐ หนาวเอย ๐๐๐

 

 

ยามหนาวสาว ผิวผ่องน้องมาแตก
เขียดน้อยคอย ซุกแทรกแยกรอยผิว
คร่ำครวญหวน โหยแห้งแล้งลมปลิว
มองตามง่าม ลามนิ้วสิวเม็ดโต

ครีมนำบำ-รุงนักคักขนาด
สีแต้มแย้ม แซมวาด..ป๊าด..อักโข
รองพื้นยืน อื่นตามงามพาโล
โรงงิ้วลิ่ว ออกโชว์ โห..นางเอก

ตามมองน้อง ยามหนาวกล่าวยังยาก
รอยแผลแล ตามปากมากปานเสก
ยิ้มหุบหลุบ อุบอู้บู้บี้เบรก
ถ้อยวาจา พาเขกเฉกคลื่นกวน

ยังพร่ำคำ นำอ้อนวอนหาคู่
มีใครไหม หนึ่งผู้อยู่สงวน
เจอแตกแปลก ผิวผ่องของเนื้อนวล
ต้องโกยโดย รีบด่วนป่วน..อาการ.

๐@ ~ สำนึกได้ หัวใจฉัน~ @๐

เมื่อความหลัง  ครั้งก่อนผุดย้อนย้ำ
เมื่อความหลัง ยังนำฉ่ำสุขี
เกินกลบเกลื่อน เลื่อนหายคลายฤดี
เกินกลบเกลื่อน เหมือนวจีมีรำพัน

ในหนึ่งช่วง ห้วงคิดถึงตราตรึงนัก
ในหนึ่งช่วง เจิดประจักษ์รักสุขสันต์
ยากจะลืม ปลื้มวางระหว่างกัน
ยากจะลืม รักนั้นผูกพันใจ

แต่ฉันทำ ห่างเหินคล้ายเดินจาก
แต่ฉันทำ ช้ำมากหลากเหลวไหล
รู้สึกผิด คิดสะท้อนร้อนดั่งไฟ
รู้สึกผิด สิ่งใดได้ทำลง

จึงคราวนี้ ที่หวังนั่งทวนทบ
จึงคราวนี้ ที่พบลบความหลง
เปิดใจรับ กับพลาดประกาศองค์
เปิดใจรับ ปรับปลงให้ตรงทาง

ยอมคืนกลับ นับย้อนอาวรณ์พร่ำ
ยอมคืนกลับ คืนคำไม่ทำห่าง
เพียงเธอให้ อภัยไม่จืดจาง
เพียงเธอให้ รักวางเหมือนอย่างเดิม

ขอบคุณใน น้ำจิตมิตรทุกเมื่อ
ขอบคุณใน เอื้อเฟื้อเผื่อฮึกเหิม
จะจำจด รสสุนทรอาวรณ์เติม
จะจำจด บทเสริมเติมน้ำใจ.

 

 

สำนึกได้ หัวใจฉัน

 

ให้รู้สึก ว่าผิดยามคิดย้อน
ให้รู้สึก รุ่มร้อนเฝ้าวอนหา
หวนคำนึง ถึงนางไม่สร่างซา
หวนคำนึง ถึงว่าสุดอาวรณ์

เธอคนนั้น  ฉันห่างเหมือนร้างหลบ
เธอคนนั้น เหมือนจบพบรักหลอน
ฉันมารู้ ภายหลังดั่งละคร
ฉันมารู้ บทตอนสะท้อนตน

แท้จริงแล้ว ตัวฉันมันไร้ค่า
แท้จริงแล้ว ตนหาพาใจหม่น
สำนึกได้ ภายหลังรั้งกมล
สำนึกได้ คล้ายล้นบนรำพึง

มันตอกย้ำ ความจริงสิ่งที่เกิด
มันตอกย้ำ ล้ำเลิศเปิดใจถึง
ว่าฉันผิด คิดล้างห่างตราตรึง
ว่าฉันผิด ใยจึงถึงห่างไกล

ฉันคิดถึง เธอมากอยากเผยผ่าน
ฉันคิดถึง ตลอดกาล สุดขานไข
แต่เก็บงำ ทำลืมไม่ปลื้มใจ
แต่เก็บงำ เอาไว้ไม่บอกเธอ

จนบัดนี้ ฉันรู้เป็นผู้แพ้
จนบัดนี้ เฝ้าชะแง้แลเสมอ
รักของฉัน ที่มีที่ละเมอ
รักของฉัน พร่ำเพ้อ..เธอคนเดียว.

 

กลบทภุมรินเชยทราบเกสร

 

~@ เสียงที่ฟัง @~

เสียงที่ฟังที่สื่อที่ลือร่ำ
เป็นเสียงนำเสียงสั่งเสียงหลั่งไหล
เสียงเคยหวานเคยวนเคยสนใจ
วันนี้ไกลนี้กลับนี้ลับตา

เสียงได้ยินได้ฟังได้นั่งเศร้า
เสียงจากเขาจากคนจากล้นหา
ยามรักขืนรักขื่นรักอื่นพา
จึงสั่งลาสั่งดินสั่งสิ้นชม

คำใดเล่าใดเจ็บใดเหน็บเท่า
คำจากเขาจากหญิงจากสิ่งขม
พิษของคำของคนของหม่นตรม
พิษขื่นขมขื่นทรวงขื่นดวงมาน

ก่อนเคยฟังเคยชื่นเคยรื่นจิต
ก่อนชวนชิดชวนชมชวนบ่มหวาน
ก่อนรักล้นรักเร้ารักเนานาน
ก่อนสื่อสารสื่อสู่สื่อคู่เคียง

ไม่เหลือเลยเหลือซึ้งเหลือตรึงมั่น
ไม่รำพันรำพึงรำเพยเสียง
ไม่พร่ำวอนพร่ำคำพร่ำสำเนียง
ไม่ร้อยเรียงร้อยฝันร้อยวันคอย

ขอบคุณแพรคุณพริ้งคุณหญิงหวาน
ที่สื่อสารสื่อสู่สื่อผู้หงอย
เช่นห่วงหาห่วงจิตห่วงผิดรอย
เพียงคำน้อยคำซึ้ง...คำนึงนวล.

 

กลบท ตรีพิธพรรณ

 

~@ เสียงที่ฟัง @~

ยามรักจาง  อย่างเศร้าเหงามองซาก
ยามรักจาก มากข่าวกล่าวเซ็งแซ่
วังเวงวนบนทรวง เปลี่ยวดวงแด
เงียบเหงาแท้อยู่เดียว  เปลี่ยวดวงเดือน

เสียงหัวใจ ใครขานหวานสนิท
เสียงหัวจิต  ของฉันถูกบั่นเฉือน
เสียงหยอกล้อต่อคำ   คอยย้ำเตือน
เสียงเสมือนเลื่อนลอย  คอยย้ำตน

รักใครหนอ  คลอคู่ดูสุขซึ้ง
รักใครหนึ่ง  ตรึงมั่นไร้วันหม่น
รักใครหนอสุขล้ำ   นำเกินคน
ฟ้าเบื้องบนไยเมิน   นำเกินใคร

เสียงที่ฟัง   คราครั้งยังสนอง
เสียงที่ฟ้อง   ร้องร่ำช้ำไฉน
เสียงสั่งลาครานี้   พี่จนใจ
เธอจากไปให้หม่น   พี่จนจริง..

♪♥♥♥♪ รักห่างรัก ♪♥♥♥♫ ♪

 

 

รักอยู่ห่างเกินไปรู้ไหมรัก
ไหวหวั่นนักรักเราเฝ้าหวั่นไหว
ไกลสุดเอื้อมเหลื่อมชั้นทุกวันไกล
ปองอย่างไรสูงกว่าจะคว้าปอง

เมื่อเข้าใกล้เธอห่างต่างทุกเมื่อ
หมองใจเหลือสุดกลั้นวันเศร้าหมอง
ครองคงยากเพียงฝันเท่านั้นครอง
เลยเราสองต้องร้างอย่างลืมเลย

อย่าไปหวังปองฟ้านั้นขออย่า
เฉยเอ่ยมาจากฟ้านั้นอยู่เฉย
เคยที่ไหนฟ้าต่ำล้ำดินเคย
มีแต่เอ่ยลาฟ้าหารักมี

ชื่นชมหนาอารมณ์พาชมชื่น
ศรีศักดิ์อื่นหมื่นใดไหนศักดิ์ศรี
พลีทุกอย่างวางหมายปลายฉิมพลี
ร้างทุกทีฟ้าปล่อยให้คอยร้าง..

 

 

สิทธิ์ของเธอ

 

 

ตัวฉันมีเพียงสิทธิที่คิดรัก
ตัวฉันมีเพียงภักดิ์รักสนอง
ตัวฉันมีเพียงหวังตั้งประคอง
ตัวฉันมีเพียงน้องครองฤดี

ไม่ใช้สิทธิเกินจิตที่คิดมอบ
ไม่ใช้สิทธิเกินขอบมอบโฉมศรี
ไม่ใช้สิทธิล่วงเกินเมินไมตรี
ไม่ใช้สิทธิที่มีทำร้ายใคร

เพียงรอหวังดั่งปองสนองตอบ
เพียงรอหวังดั่งชอบมอบเงื่อนไข
เพียงรอหวังจากรักปักดวงใจ
เพียงรอหวังว่าไม่ปล่อยให้รอ

บางครั้งรักมากเกินเดินล้ำสิทธิ
บางครั้งคิดบอกย้ำในคำขอ
บางครั้งหมายเพียงห่วงดวงลออ
บางครั้งหนอท้อใจในชะตา

อย่ากล่าวเลยว่าฉันบั่นรอนสิทธิ
อย่ากล่าวเลยเชยชิดจิตผวา
อย่ากล่าวเลยว่าฉันนั้นล้ำมา
อย่ากล่าวเลยเหมือนว่า...จะลากัน

 

 

~*~รักที่มั่นใจ~*~

 

 

เมื่อเมื่อรู้ว่าเธอเผลอรักเขา
ใจใจเราเศร้าตรมระทมหนอ
แพ้แพ้รักหักลาน้ำตาคลอ
ไม่ไม่ขอใดอีกขอหลีกทาง

ขอขอให้คนดีจงมีสุข
อย่าอย่าทุกข์เหมือนครั้งยังหม่นหมาง
ลืมลืมเถิดฉันนี้ที่รักจาง
จำจำห่างร้างไกลให้ลืมเธอ

หากหากว่าวันใดใจฉันเศร้า
จะจะเฝ้าวอนลมพรมเสนอ
ฝากฝากคำรักหมองมองละเมอ
ด้วยด้วยเพ้อให้รู้ผู้เดียวดาย

ถึงถึงจากยังมากด้วยคิดถึง
สุดสุดซึ้งคะนึงครวญป่วนใจหาย
ก่อนก่อนเคยอยู่ใกล้ไม่เว้นวาย
ใจใจหมายทดท้อหนอตัวเรา

จากจากกันวันนี้อีกกี่ชาติ
สมสมมาตรจะก่อพอหายเหงา
หรือหรือว่าภพใดได้บรรเทา
วอนวอนเจ้าเมตตาถ้าเจอกัน.

 

 

~~@*รักไม่รู้จบ*@~~

 

 

ดอกรักบาน บานสวยด้วยชุ่มฉ่ำ
เกิดลำนำ นำฝากจากรักสอง
สายตาสบ สบกันมั่นรักปอง
พี่รักน้อง น้องรักพี่ฤดีดาล

อบอุ่นไอ ไออุ่นคราหนุนตัก
อุ่นไอรัก รักอุ่นครุ่นสนาน
กระซิบแผ่ว แผ่วพร่ำด้วยสำราญ
รักเบิกบาน บานจิตสถิตใน

สัมผัสเนื้อ เนื้อละมุนกรุ่นกายหอม
กลิ่นกายล้อม ล้อมทรวงห่วงแก้มใส
ลมพลิ้วอ่อน อ่อนอ้อนวอนละไม
หลอมหัวใจ ใจเราเข้าด้วยกัน

ด้วยสุขสม สมชื่นอื่นใดเท่า
โอบรัดเอา เอาสุขปลุกใฝ่ฝัน
ใดไหนอื่น อื่นใดในสัมพันธ์
ความรักนั้น นั้นคือสื่ออารมณ์

ทุกคืนค่ำ ค่ำเช้าเฝ้าคิดถึง
เมื่อวันหนึ่ง หนึ่งเวลาคราสุขสม
จะดูแล แลหาพาชื่นชม
รักให้สม สมหมายที่ชายปอง.

 

 

"กังวล.."

 

เป็นกังวล...จากจิตคิดถึงเจ้า
เป็นกังวล...หม่นเศร้าไร้เงาใส
เป็นกังวล...บ่นเพ้อละเมอไป
เป็นกังวล...ยิ่งใหญ่ไม่เคยมี

เป็นกังวล...มากล้นจนเกินกล่าว
เป็นกังวล...เรื่องราวในคราวนี้
เป็นกังวล...ทนฝืนอื่นใดมี
เป็นกังวล...เหลือที่มีวาจา

เป็นกังวล...คนป่วยด้วยพิษโรค
เป็นกังวล...หม่นโศกโชควาสนา
เป็นกังวล...เหตุใดไม่เมตตา
เป็นกังวล...ทุกคราชะตากรรม

เป็นกังวล...ต่อไปในใจข้า
เป็นกังวล...หนักหนาพาเจ็บหนำ
เป็นกังวล...ต่อเจ้าเฝ้าวอนคำ
เป็นกังวล...คนทำหรือกรรมเวร.

"หวังเพียง"

 

 

หวังเพียงฉันวันนี้คำที่ขอ
หวังเพียงพอเพียงเจ้าเฝ้าฝันหา
หวังเพียงใจมอบไว้ให้นำพา
หวังเพียงว่าต่อไปไม่ลืมเลือน

หวังเพียงไหนในภวังค์หวังไปหมด
หวังเพียงลดแพ้พ่ายใครหมายเฉือน
หวังเพียงถอยคอยสู้อยู่คอยเตือน
หวังเพียงเดือนยังคอยไม่ลอยไกล

หวังเพียงเห็นรอยยิ้มจากริมปาก
หวังเพียงอยากจุมพิตชิดแจ่มใส
หวังเพียงคลอพะนอเจ้าเฝ้าเอาใจ
หวังเพียงไหนให้รู้เพียงคู่เรา

 

"หวัง"

 

 

หวังเพียงดาวพราวฟ้าไม่ลาจาก
หวังเพียงฝากคำวอนอ้อนเสมอ
หวังเพียงให้ฝันหาคราละเมอ
หวังเพียงเธอเพียงฉันนั้นไม่ลืม

หวังเพียงให้กลอนกานท์งานที่สร้าง
หวังเพียงนางได้เห็นก็เป็นปลื้ม
หวังเพียงไม่ให้ใจใครถูกยืม
หวังเพียงให้ดูดดื่มซึมสู่ทรวง

หวังเพียงน้อยคอยมองใสส่องแล้ว
หวังเพียงแก้วใสสดจรดแดนสรวง
หวังเพียงพอขอมองปองดาวดวง
หวังเพียงปวงเทวามาร่วมชม

หวังเพียงนี้ที่ขอก็พอแล้ว
หวังเพียงแจ้วเสียงใสไม่ขื่นขม
หวังเพียงพร่ำนำวาจาพาภิรมย์
หวังเพียงพรหมไม่พรากเราจากกัน.

 

 

"กังวลใจ"

 

เป็นกังวล...หม่นหมองนั่งมองเหม่อ
เป็นกังวล...เมื่อเธอเจอปัญหา
เป็นกังวล...ทุกครั้งนั่งภาวนา
เป็นกังวล...ทุกคราเมื่อลาไกล

เป็นกังวล...เมื่อหวังยังค้างอยู่
เป็นกังวล...คอยคู่เธออยู่ไหน
เป็นกังวล...หนักจิตเมื่อคิดไป
เป็นกังวล...เหตุใดไม่แจ้งมา

เป็นกังวล...เมื่อรู้เธอดูเศร้า
เป็นกังวล...เมื่อเจ้าเข้ารักษา
เป็นกังวล...ยามป่วยฉวยหยูกยา
เป็นกังวล...นักหนากับอาการ

เป็นกังวล...อยากให้ได้หมดทุกข์
เป็นกังวล...บนสุขสนุกสนาน
เป็นกังวล...อยากให้ได้เบิกบาน
เป็นกังวล...ดวงมานสุดราญรอน

เป็นกังวล...อยากให้โรคหายสิ้น
เป็นกังวล...บนถิ่นสิ้นสังหรณ์
เป็นกังวล...ให้หายคลายอาวรณ์
เป็นกังวล...ยามนอนให้ฝันดี

เป็นกังวล...จนกว่าเธอจะกลับ
เป็นกังวล...หายพับรับสุขศรี
เป็นกังวล...จะลบพบคนดี
เป็นกังวล...จากพี่...ที่รอคอย.

ให้รักเธอ

กลบทบัวบานกลีบขยาย 

 

 

 

ให้รักเธอเสมอไม่เผลอพลาด
ให้รักวาดฝันใฝ่ไม่เผยอ
ให้รักสร้างรักสมพรพรหมเจอ
ให้รักเธอจริงใจไม่หลอกลวง

ให้รักสิ้นดินฟ้ามหาสมุทร
ให้รักสุดใจมอบตอบทุกช่วง
ให้รักชิดสนิทหวังใจทั้งดวง
ให้รักห่วงหาให้ไว้แก่กัน

ให้รักหยุดจุดหมายปลายทางนี้
ให้รักมีความหวังพลังฝัน
ให้รักก่อสายใยได้แบ่งปัน
ให้รักนั้นเสริมสร้างเส้นทางเดิน

ให้รักเธอด้วยใจให้ทั้งหมด
ให้รักสดใสปลั่งดั่งหงส์เหิร
ให้รักเคียงคู่กันไร้วันเมิน
ให้รักเชิญขวัญรับประดับทรวง

ให้รักหวานชุ่มฉ่ำดุจน้ำค้าง
ให้รักพร่างพรมใจในแดนสรวง
ให้รักชื่นชูใจในทั้งปวง
ให้รักบ่วงคล้องรัดกระหวัดใจ

มอบรักเธอแล้วหนาแม่ยาจิต
มอบรักชิดแนบทรวงห่วงไฉน
มอบรักมั่นหนึ่งเดียวมิเกี่ยวใคร
มอบรักแท้ แด่ดวงใจ...นี้ดวงเดียว.

 

งามทุ่ง

กลบทรักร้อย

 

 

 

งามทุ่งเอย เอยงามยามหน้าฝน

ฉ่ำกมล กมลชื่นทุกคืนหวัง

ให้ทุ่งงาม งามสวยด้วยพลัง

คืนชีพดัง ดังเดิมเพิ่มศรัทธา

มองทุ่งเอย เอยสวยด้วยพันธุ์พืช

ไม่จางจืด จืดใจให้ครวญหา

เป็นทุ่งข้าว ข้าวงามอร่ามตา

แหงนมองฟ้า ฟ้าสวยด้วยยินดี

มองทุ่งสวย สวยพลิ้วลิ่วลมหวน

เหมือนเชิญชวน ชวนชมเล้าโลมศรี

อยากลอยล่อง ล่องไปในวารี

ชื่นชวนชี้ ชี้ชม เหมือนลมลอย

อยากชมทุ่ง ทุ่งสวยด้วยตลอด

อยากให้รอด รอดล่มตรมเหงาหงอย

หากน้ำหลาก หลากทุ่งคุ้งเคียงคอย

น้ำตาปรอย ปรอยหล่นบนน้ำนอง

อ้อนวอนขอ ขอฟ้าพาสงสาร

โปรดขับขาน ขานขอพอสนอง

ให้ทุ่งงาม งามสมชมชื่นปอง

หวังสมสอง สองมุ่งหากทุ่งงาม.

 

ฉวีสวย

กลบทกินรรำ

 

จะเขียนกลอนฉะอ้อนสาวสกาวสี
ประเดิมที่ฉวีสวยระรวยหา
ตะลึงแลนะแม่งามอร่ามตา
ชม้ายมาชม้อยลง ณ.ตรงใจ

ตะลึงแลนะแม่นางสะอางเหลือ
ผจงเจือกระแจะจันทร์สิหวั่นไหว
สง่างามอร่ามองค์อนงค์ใด
เสมอไหนไฉนเท่าเฉลายัง

กระจับปากกระดากอ้อนขจรกลิ่น
ชม้อยจินต์ถวิลเนตรกิเลสหวัง
สดับเสียงเผดียงสารละลานจัง
สนั่นดังสนองในฤทัยครวญ

เสมือนยังระวังตนจะล้นจิต
นฤมิตผวาหวาดประกาศหวน
สดับดังระวังเกินจะเชิญชวน
ไฉนควรกระสรวลสู่...ฤดูใด

 

๒๑ มกราคม ๒๕๕๖

 

เรื่องของเขา

 

กลบทกลอน: ดอกไม้พวงคำน้อง

 

ไม่รู้หรือคือหนึ่งในมารยาท
ไม่รู้หรือคืออาจเกินคาดหมาย
ไม่รู้หรือคือคนล้นอบาย
ไม่รู้หรือคือชายคล้ายหวั่นเกรง

เรื่อของเขาเราแส่แม่อาจเฉาะ
เรื่องของเขาเราเจาะโดนเคาะเฉ่ง
เรื่องของเขาเรารู้ดูครื้นเครง
เรื่องของเขาเราเลบงเร่งได้ไง

เพียงเฝ้ามองลองเลียบเหมือนเทียบท่า
เพียงเฝ้ามองลองหาเลิกสาไถย
เพียงเฝ้ามองลองถามแค่นามใด
เพียงเฝ้ามองลองใส่หนึ่งไมตรี

จะให้ถามก็กลัวตัวหาเรื่อง
จะให้ถามก็เคืองเปลืองศักดิ์ศรี
จะให้ถามก็ล้วนป่วนฤดี
จะให้ถามก็ฉวีไม่มีใจ

อยากรู้เขาเขาหาว่าส..เสือก
อยากรู้เขาเขาเลือกเผยเปลือกไหน
อยากรู้เขาเขาแกล้งตัดแต่งไป
อยากรู้เขาเขาไร้ไม่อยากมอง

จึงเจียมตนเจียมจิตยามชิดใกล้
จึงเจียมตนเจียมใจไม่ให้หมอง
จึงเจียมตนเจียมจบครบครรลอง
จึงเจียมตนเจียมสนอง..เพียงสองตา

๒๑ มกราคม ๒๕๕๖

 

 

เรียงร้อยรัก

 

ร้อยเรียงคำพร่ำฝากอยากให้รู้
ร้อยเรียงคำพร่ำอยู่หวังคู่สาว
ร้อยเรียงคำพร่ำนักรักแวววาว
ร้อยเรียงคำพร่ำกล่าวทุกคราวครวญ

เธอไม่จำคำขานเมื่อกาลก่อน
เธอไม่จำคำกลอนวอนให้หวน
เธอไม่จำคำซึ้งจึงทบทวน
เธอไม่จำคำชวนป่วนฤดี

จึงต้องเศร้าเหงาทรวงสุดห่วงหา
จึงต้องเศร้าเหงามาพร่าสุขี
จึงต้องเศร้าเหงาห่มตรมชีวี
จึงต้องเศร้าเหงานี้ไม่มีคลาย

โปรดกลับมาหาบ้างอย่างร้างนัก
โปรดกลับมาหารักสลักหมาย
โปรดกลับมาหาชู้คู่เคียงกาย
โปรดกลับมาหาชายผู้หมายชม

 

กลบทเทพชุมนุม บังคับให้คำที่สามสัมผัสกับคำที่สี่

และคำที่ห้าสัมผัสกับคำที่หก หรือเจ็ด ทุกวรรค