~@ ปลอบใจ @~

เหมือนปลอบใจให้แกร่งมีแรงสู้
เหมือนรับรู้อุปสรรคตระหนักสิ้น
เหมือนเตรียมตนเตรียมใจไม่ยลยิน
เหมือนถวิลเพียงหมายถึงปลายทาง

กำลังใจจึงก่อต่อไม่เว้น
หัวใจเต้นอย่างคะนองลำพองบ้าง
เพื่อต่อกรอริผลิเงาจาง
กว่าฟ้าสางอย่างแสวงแสงรพี

คือสติดำริมั่นวันก้าวผ่าน
คือดวงมานนั้นกร้านต้านเสียดสี
คือพยัคฆ์รอเหยื่อเพื่อชีพมี
คือสิ่งดีที่ปรับระดับคน

จงก้าวไปเถิดหนาเดินหน้าสู้
จงก้าวไปในหมู่ผู้สับสน
เป็นผู้นำปัญญาฆ่าความจน
เป็นผู้นำ..คำค้น..สร้างตนเอง..

~@ คำห่วงหา @~

มาอ่านกลอนวอนพร่ำคำห่วงหา
รำลึกคุณมารดาพาละห้อย
ซึ้งใจนักคำขานหวานเลิศลอย
จากท่วงถ้อยร้อยฝันกตัญญู

เป็นคนดีที่เลิศเทิดเหนือเศียร
คือความเพียรเขียนอ่านก่องานหรู
กราบการุณคุณพ่อต่อคือครู
กราบด้วยรู้คุณแม่..แท้ชีวิต

สุดอาลัยยามนี้ที่ไร้ท่าน
เฝ้าบนบานขานสวรรค์อันศักดิ์สิทธ์
โปรดดูแลแห่ห้อมล้อมทุกทิศ
ให้ดวงจิตแม่สุขไร้ทุกข์ตรม

หัวใจเอย..อ่อนไหวในคำเจ้า
ที่คอยเฝ้าห่วงแม่ไม่แลขม
ขอเป็นหนึ่งคำวอนอ้อนองค์พรหม
ข้าฯ ขอก้มกราบขอ..ร่วมต่อบุญ..

ชาญจิต

วังวน... ความรู้สึก

เหมือนสับสนบนทางวางเป้าหมาย
เหมือนหลากหลายปัญหามารุมเจ้า
เหมือนหลายเหตุคลุมเครือเหลือเป็นเงา
เหมือนนั่งเฝ้าปัญหาพะว้าพะวัง

หาต้นเหตุเฉดใดไหนแหล่งเกิด
หาระเหิดเปิดผลบนความหวัง
หามรรคผลบนวิถีที่จีรัง
หากระทั่งใจตนบนปัจจัย

แล้วรู้ตนบนสำนึกตรึกถี่ถ้วน
แล้วคิดครวญมวลผลบนสมัย
ตัดบางอย่างด้วยมั่นบั่นอาลัย
ตัดสิ่งใดใครก่อส่อระทม

เลือกช่องทางพอตนบนทางก้าว
อย่าสั้นยาวขาวดำทำให้ขม
เลือกพอดีที่เห็นเช่นชื่นชม
อย่ามัดปมไร้เงื่อนเกินเคลื่อนคลาย

ทุกปัญหาชั่วดีมีทางออก
ปัญญาบอกแห่งหนบนความหมาย
อย่าร้อนรนจนยอมผอมใจกาย
เวลาเหลือมากมาย..ใช้ให้เป็น

ขอแค่กำสองมือถือไว้ก่อน
อย่ารีบร้อนหอบใหญ่ใส่รถเข็น
มองเพียงก้าวคราวเริ่มเติมประเด็น
ไม่ลำเค็ญ..ไม่ล้าแรง..แกร่งตามวัน..

~@ บ่วงชีวิต @~

 

 

เพื่อนำพาฝ่าพ้นทนต่อสู้
ยามยั้งอยู่หมู่คนบนเป้าหมาย
ก็เพียงเพื่อเลี้ยงตนให้พ้นตาย
ก่อนวางวายสายทาง..คือสร้างตัว

หากมากล้นบนวิธีที่เลือกสรร
แตกต่างกันตามถนัดเข้าจัดขั้ว
ตามบุญกรรมนำมาคราเมามัว
ตามดีชั่วแต่งเติมเสริมปัญญา

ต้องยอมรับกับบุพเพที่เสสม
ต้องยอมตรมขมขาดพลาดปัญหา
ต้องดิ้นรนพ้นภัยใดรุมมา
ต้องฟันฝ่าให้ผ่านต้านระทม

นี่ล่ะหรือ  ชีวิต ยามคิดอยู่
ที่ทุกผู้รู้หวังยั้งสุขสม
จากลืมตาจนหลับตา..คราสิ้นลม
ล้วนคือปมชีวิตคนคิดครวญ

สุขสบายเป้าหมายคล้ายกันทั่ว
ความหวาดกลัวลำบากมากปั่นป่วน
สารพันหวั่นไหวในกระบวน
บนสำนวนชวนชื่นยังลื่นเลย

ทุกชีวิต มีบ่วงคอยห่วงหา
ถูกจัดมาทุกผู้อยู่เฉลย
บ่วงคือวง ชีวิต ให้ชิดเชย
จงคุ้นเคยกับบ่วง..อย่าลวงตน.

 

~@ เหงา..จัง @~

 

 

เหงา..จัง ฟังดู หดหู่นัก
คนทายทักมากมี นี่ยังเผลอ
เป็นอาการถาวร ร้อนละเมอ
ทุกครั้งเจอ นั่งเหงา เฝ้าต้นรัก

หากปล่อยตนคนเดียวเดี๋ยวก็เหงา
เรื่องรุมเร้า มากมายเสียดายหนัก
หางานทำโน่นนี่ ช่างดีนัก
อย่าสลักเพียงหนึ่งตรึงกายา

มันเป็นเพียงอารมณ์ที่บ่มทับ
ให้เจ้าจับมาแปรแลใหม่หนา
ให้มันเลื่อนไหล่เล่นเช่นธารา
นำเหงาพาลื่นไหลใส่กวี

อารมณ์กานท์ขานรับกับความเหงา
ช่วยบรรเทาเหงาวางอย่างสุขี
เหงาเป็นสุขทุกคราบรรดามี
เหงาทันที..เขียนกลอนป้อนทันใด.

 

แก้วลืมคอน

 

 

เหมือนไร้คอนผ่อนซบคาคบหัก
เหมือนไร้ใบปกปักเป็นหลักฐาน
เหมือนป่าแห้งแล้งชัฏเกินทัดทาน
เหมือนร้าวรานยิ่งนักหักใจลา

หรือไร้คอนให้เกาะบินเลาะเรื่อย
หมดแรงเหนื่อยพลัดหลงตรงเคหา
หรือเลือกเกินเมินคอนไม่ย้อนมา
จนน้ำตาคอนเศร้าเฝ้าแต่รอ

จริงหรือไรแก้วลืมเคยปลื้มก่อน
คำเคยวอนอ้อนหาไร้ค่าขอ
เจอคอนใหม่ไหลหลงดงคำยอ
ให้ทดท้อหนอแก้ว..ลืมแล้วนาง

ยังห่วงหารักษาคอนคอยย้อนกลับ
อย่าเลยลับไกลเกินทำเมินหมาง
สุดอาลัยใจเหงาเฝ้ารอทาง
คร่ำครวญครางพลางสะอื้น..กลืนน้ำตา.

 

ปรึกษารัก

 

ต่างสื่อสารหวานคำฉ่ำฉอเลาะ
ล้วนพริ้งเพราะเกาะเกี่ยวเทียวเสนอ
หวานจากหนึ่งถึงหนึ่งซึ้งจริงเออ
ฉันก็เผลอเพ้อด้วยรวยอาการ

ยามรักห่อรักเห็นช่างเป็นสุข
ใจรื่นรุกปลุกฝันในวันหวาน
โลกสดสวยด้วยสีที่เบ่งบาน
ดุจวิมานขานขับรอรับนวล

ต่างโน้มนำคำไขด้วยใจมั่น
รักของฉันนั้นเลิศเถิดสงวน
ปรารถนาเพียงเจ้าเฝ้าชี้ชวน
อกปั่นป่วนผู้ฟัง..คลั่งอารมณ์

เท็จหรือจริงหญิงตรองด้วยหมองหม่น
หวานคำคนหวานล้ำนำสุขสม
หรือหวานนอกในเปรี้ยวเลี้ยวเล่นลม
ร้องระงม..คำถาม หวามหวั่นทรวง

อยากฝากบอกสาวน้อย..แม่ร้อยชั่ง
โปรดระวังบางคราวก้าวขึ้นสรวง
ดูให้ดีที่เห็นเป็นเดือนดวง
หรือเป็นบ่วงห่วงคล้องทำนองใด

อย่าวาดหวังเกินจริงสิ่งปองหมาย
ทุกเส้นสายมีปมสมไฉน
หากกังวลหม่นเศร้าเกินเข้าใจ
ปรึกษาได้..พี่ชาญ คนหวานคำ..อิอิ

เพื่อน..ยังเหมือนเดิม

ก่อนจับนับเป็นเพื่อน
ก่อนเลื่อนเคลื่อนเข้าหา
ก่อนเห็นให้เด่นตา
ก่อนมาถึงวันนี้

ไตร่ตรองสนองสู่
รับรู้ผู้เป็นศรี
ล้วนเคยเผยไมตรี
ล้วนมีวจีงาม

เพื่อนแท้แน่ในจิต
เพื่อนผิดไม่คิดหยาม
เพื่อนล้อแต่พองาม
เพื่อนตามดั่งเงาตน

ไม่เคยสงสัยใคร
เพื่อนไหมหรือเพื่อนหม่น
เพื่อนเปลี่ยนหรือเพื่อนปน
เพื่อนล้นหรือเพื่อนลา

ให้เกียรติไม่เดียดฉัน
รำพันด้วยห่วงหา
ใจเอ๋ยเคยบูชา
ใจข้าฯ ยังเหมือนเดิม

ใครคิดติดสงสัย
เพราะใครไร้รักเพิ่ม
หดหายคลายรักเติม
ไม่เสริมยังเริ่มคลอน

เวทนา

เมื่อมองภาพหวิวไหวใจสะท้าน
ทรมานหัวใจให้หน้าผิน
หลบน้ำตาที่เออที่เผลอริน
หูแว่วยินเสียงร่ำรำพันตน..

มันสุดเศร้าสุดวิโยค..โศกกำสรวล
มันปั่นป่วนในกายคล้ายสับสน
มันทดท้อต่อภาพอาบกมล
มันอับจนปนเหตุ..เวทนา

เป็นชีวิตมีใครไหนไม่รัก
ใครไหนหักหลักธรรมนำห่วงหา
หนึ่งชีวิตใครเห็นเป็นผักปลา
ใครเข่นฆ่าล่าใครไร้ปรานี

รู้บ้างไหมสายใยใครรักล้น
ใครอดทนเพื่อใครไม่หลีกหนี
รู้บ้างไหมใครรักเราเท่าชีวี
ใครยอมพลีชีพวาย..กล้าตายแทน..

รักเขาอยู่บ้างไหมในวันนี้
ในฤดีคิดไหมใจหวงแหน
เทิดเขาสูงอย่างไรในทั่วแดน
“แม่” นั้นแสน ประเสริฐ เลอเลิศคน..

~* ฉันยังอยู่ *~

ฉันจะอยู่คู่เธอไม่ไปไหน
เศร้าทำไมใจเธอไยเพ้อฝัน
กังวลหรือคราห่างใช่ร้างกัน
ไม่กี่วันก็คืนไปชื่นชม

หากกังวลเกินไปก็ไร้สุข
ดวงใจคลุกแต่หม่นปนแต่ขม
รักรู้ไหม รักแท้ ใช่แค่ลม
รักผสมหัวใจ..ที่ให้ครอง

มีรักอยู่เคียงใกล้ในทุกที่
มืดหรือมีแสงใสไม่ต้องหมอง
ฉันยังอยู่เคียงใกล้ให้มั่นปอง
ยังสนองรักอยู่มิรู้คลาย

ดวงใจเอ๋ย ..อย่าเลย รำพึงเศร้า
ดวงใจเจ้า เว้าวอน อ้อนความหมาย
ดวงใจนี้ มอบให้ทั้งใจกาย
ตราบวันตายไม่สิ้นถวิลนาง

 

อักษรรำพัน

 

จะเขียนกลอนฉะอ้อนสาวสกาวสี
ประเดิมที่ฉวีสวยระรวยหา
ตะลึงแลนะแม่งามอร่ามตา
ชม้ายมาชม้อยลง ณ.ตรงใจ

ตะลึงแลนะแม่นางสะอางเหลือ
ผจงเจือกระแจะจันทร์สิหวั่นไหว
สง่างามอร่ามองค์อนงค์ใด
เสมอไหนไฉนเท่าเฉลายัง

กระจับปากกระดากอ้อนขจรกลิ่น
ชม้อยจินต์ถวิลเนตรกิเลสหวัง
สดับเสียงเผดียงสารละลานจัง
สนั่นดังสนองในฤทัยครวญ

เสมือนยังระวังตนจะล้นจิต
นฤมิตผวาหวาดประกาศหวน
สดับดังระวังเกินจะเชิญชวน
ไฉนควรกระสรวลสู่...ฤดูใด

อักษรรำพัน

อักษรรำพัน

 

เกิดจากดินหวังอยู่ดินจนสิ้นสูญ
สุขสมบูรณ์ยามเหลียวไม่เหี่ยวเฉา
ละลานตาพาสุขทุกข์บรรเทา
ยามหงอยเหงาเบิกบานหวานอารมณ์

เพราะความรักของคนบนวิถี
ล้วนต่างมีใจปองครองสุขสม
อยากคว้าดึงเด็ดดอมพร้อมสูดดม
เต็มนิยมคมสวาทสัญชาติญาณ

รักคือการจับจองสนองจิต
รักคือคิดครอบครองปองสมาน
รักและชอบตอบต่อก่ออาการ
รักจึงสานสื่อสู่ผู้กระทำ

ต้องเด็ดดึงหนึ่งน้าวสาวสู่สม
ต้องภิรมย์เพียงตนบนชุ่มฉ่ำ
ไม่ห่วงใดไหนทักสลักนำ
เพียงเพราะคำ “ต้องการ” ใดต้านคน..

จึงเด็ดดอมหอมเจ้า..คราวปรารถนา
จึงเสาะหามาครองสนองผล
เพียงไม่นานหวานคลายหน่ายกมล
ใครไหนทนยลยินถวิลยัง

ต้องยอมรับกับจิตยามคิดหวน
ทุกสิ่งล้วนป่วนไปหาใดหวัง
ให้คงอยู่คงเห็นเป็นจีรัง
สุขทุกข์ดั่งครั้งครา..ลมมาเยือน.

 

~แด่เธอ..ผู้ที่อ่อนล้า~

 

 

ไม่อ่อนล้าแต่อ่อนแรงแห่งกายนี้
ข้ามนทีข้ามฟ้ามาเสนอ
ไกลสุดหล้าอยากมาพานพบเจอ
มั่นเสมอคำสั่งพลังใจ

ด้วยเวลานาทีที่เวียนผ่าน
จะเนิ่นนานหากช้าล้าไม่ไหว
ความรักเรียกเพรียกหาอย่าช้าใย
มุ่งมั่นไปหารักสลักครอง

ฝันถึงความ...อุ่นแสนอ้อมแขนรัก
ฝันถึงความ...สมัครรักสนอง
ฝันถึงความ...นุ่มเนื้อเมื่อประคอง
ฝันถึงสอง...พบหน้าสบตากัน

หากจะล้าขอล้าเวลาจาก
ถึงวันพรากหมดสิ้นกลิ่นสวรรค์
ทั้งอ่อนแรงอ่อนล้ามาสัมพันธ์
ถึงวันนั้นฉันจะลามาได้ไง

อยากจะอยู่เคียงข้างนางอย่างนั้น
เริ่มทุกวันห่มรักมิผลักไส
อยากจะลืมวันกลับลาลับไกล
เป็นวันใช่...ฉันล้าพาระทม

โปรดรับรู้..ความห่วงหา..เวลาจาก
โปรดรับรู้...รักเธอมาก...อยากสุขสม
โปรดรับรู้...เธอเป็นหนึ่ง..ซึ่งชื่นชม
โปรดรับรู้...วอนอินทร์พรหม...ให้สมปอง..

 

 

~~@ เจ้านกเอย @~~

 

กรุ๊กกรู้ กรุ๊กกรู้กุ๊ก .........................ฟังสนุกแลสุขสันต์
ส่งเสียงไล่เรียงกัน........................ดูเหมือนว่ามาประชัน

คล้ายคล้าย อยู่กลางป่า.................กลางพนานกป่าขัน
อิสรเสรีกัน..................................ร้องระงมชมพฤกไพร

แต่นี่เสียงกรู้กรุ๊ก..........................เจ้าสนุกสุขสดใส
โก่งคอล้อเสียงไป.......................ในกรงน้อยห้อยกลางลาน

เจ้าไร้ในเสรี...............................แต่กลับมีที่สุขศานต์
พอใจในเรือนชาน.......................คนแบ่งไว้ให้อยู่กิน

กรงน้อยที่แสนสวย......................งดงามด้วยวิจิตรศิลป์
ได้อยู่คู่ชีวิน...............................ที่คนสร้างต่างพงไพร

เจ้าจากป่าดงดอน........................เจ้าจากคอนอันอ่อนไหว
เจ้าจากด้วยฝืนใจ.........................อยู่กรงสวยด้วยจำเป็น

ก็ดีที่เจ้ายอม.............................ได้ถนอมกล่อมทุกเข็ญ
เสรีที่จำเป็น..............................พอเลี้ยงเจ้าให้เนานาน

เจ้ารู้เอาตัวรอด...........................ช่างเป็นยอดเดรัจฉาน
เสรีเขาเจือจาน............................เจ้ายังชื่นไม่ขื่นใจ

เจ้าปรับ รับสภาพ..........................ด้วยไม่ทราบทางแก้ไข
ดีดดิ้นก็สิ้นใจ..............................ต้องตายเปล่าเขาระอา

สังคมของมวลชน.........................ต่างดิ้นรนค้นเสาะหา
เสริมสร้างทางประชา.....................เพื่อสังคมได้ร่มเย็น

ประชาธิปไตย..............................ของคนไทยยังไม่เห็น
ต่อสู้..เลือดกระเซ็น.......................ยังไม่รู้อยู่หนใด

กล้ำกลืนยิ่งกว่าเจ้า.......................เจ้านกเขาเสียงใสใส
เจ้าอยู่ในกรงไป...........................แต่ข้าสู้อยู่กลางดิน..ฯ

 

~~@ เจ้านกน้อย @~~

 

 

เจ้านกน้อยบินถลาคราลมคลั่ง
ทรงกายบังไม้ใหญ่ในไพรสน
กิ่งไม้ไหวรุนแรงแกว่งโบกบน
เจ้าจะทนเกาะร่างอยู่อย่างไร

เห็นเจ้าเกี่ยวเหนี่ยวเอนเบนตามกิ่ง
ทำตัวนิ่งอิงร่างกลางลมไหว
ถึงโยกโยนโอนกิ่งยิ่งเร็วไว
เจ้านกน้อยก็ไกวไปตามแรง

เห็นเป็นจริงดั่งคำที่พร่ำสอน
ให้โอนอ่อนตามการอย่าขานแข็ง
เป็นต้นอ้อล้อลมล้มตามแปลง
ให้แสดงตามจริงสิ่งกระทำ

ชีวิตคนไหนจะพ้นบนทางสู้
ในมวลหมู่ผู้คนล้นถลำ
มากมายาวาจาพากระทำ
มากเจ็บจำมากแค้นแสนจำทน

เจ้านกน้อยตัวเดียวมุ่งเหลียวหา
ตามคบคากิ่งใบใดไม่สน
เพียงอาหารประทังยั้งชีพตน
จะมืดมัวสลัวหม่นสนไปใย

เพียงดำรงชีพสุขทุกข์ห่างหาย
หาเลี้ยงกายด้วยมั่นหวั่นไฉน
กลางป่าเปลี่ยวบินเดี่ยวเลี้ยวลดไป
ท่ามพงไพรไม่ท้อ..ขอชีพยัง.

 

 

~~@ เจ้านกน้อย @~~

 

 

ดั่งนกเจ็บโผตรงลงสู่พื้น
สุดกล้ำกลืนเกือบสิ้นบินถลา
ซบไอดินกลิ่นสาบคราบน้ำตา
เจ็บอุราขาดหายสายสัมพันธ์

ยามเจ้ารื่นบินโฉบโอบล้อมฟ้า
เดือนดาราเป็นเพื่อนเบือนจากฉัน
ปองแต่ฟ้าคราห่างร้างต่อกัน
ดินรำพันดินต่ำถูกย่ำยี

เจ้าบินลอยเริงรื่นชื่นใจแสน
สูงสู่แดนแห่งสรวงดวงฉวี
เจ้าเลิศเลอกว่าข้าน่ายินดี
“นกเสรี” คือนิยามตามคำลือ

ครั้นคราเจ้าเหนื่อยล้าถลาร่วง
ผู้แสนห่วงใช่ใครที่ไหนหรือ
รองรับเจ้าอุ่นไอในสองมือ
ล้วนแต่คือดินต่ำที่ช้ำตรม

สุดสงสารนกเจ็บ จับใจจด
สุดรันทดทอดถอนนอนขื่นขม
กายซุกดินแต่เจ้ายังเฝ้าชม
มองฝ่าลมสู่ฟ้า..ตาเหม่อลอย.

 

~**ดาวประดับใจ**~

 

 

พบชายหนึ่งพึงใจในรักหวาน
พบคนขานตอบคำนำเสนอ
พบรักแล้วแก้วตาพาละเมอ
พบนะเออรักจริงที่หญิงปอง

แล้วเขาตอบมอบใจให้แล้วหรือ
แล้วเขาถือรักมั่นหมั่นสนอง
แล้วเขาชื่นชมเราเฝ้าประคอง
แล้วทั้งสองปองหมั้นกันหรือยัง

หรือเป็นเพียงความฝันคืนวันหนึ่ง
หรือรำพึงด้วยเหงาเฝ้ารอหวัง
หรือสมมติมีเขาเข้าภวังค์
หรือรักจังรักเงาตัวเราเอง

คนคนนั้นเป็นใครที่ไหนหรือ
คนนั้นถือรักสมไม่ข่มเหง
คนนั้นงามน้ำใจใฝ่เลบง
คนนั้นเก่งเท่าพี่มีน้ำใจ..?

รักเขามากมุ่งมั่นวันเคียงคู่
รักเขาอยู่หมายปองน้องไฉน
รักเขานั้นต่างจากพี่นี้อย่างไร
รักสุดใจเท่าพี่นี้ไหมเธอ

จริงหรือไรใจพี่นี้อยากรู้
จริงเข้าสู่คู่ฝันมั่นเสนอ
จริงคือรักจากพี่นี้นะเออ
จริงที่เจอเธอปอง...นั้นของจริง..?

 

 

ความคิดถึง..กำลังเดินทาง

 

 เราอยู่ห่างต่างกันพันปีแสง
อ่อนล้าแรงไปมั้ยในส่งสาร
คอยคอยอยู่ไม่วายคล้ายตลอดกาล
ถึงแสนนานก็จะคอยไม่ถอยคืน

รักคนไกลใจพ้อคอยต่อว่า
จำนรรจาคล้ายเจ็บเล็บขบขืน
รู้บ้างไหมคนห่าง..อย่างกล้ำกลืน
นั่ง..นอน..ยืน..ห่วงหาด้วยอาวรณ์

เจ้าจะสุข ทุกข์ไฉนใจครุ่นคิด
แต่ที่ผิดเพราะไกลใจทอดถอน
มากความรักมากหลงตรงบังอร
ใคร่ขอวอนให้มั่นในสัญญา

ความคิดถึงฝากให้ไม่ต่างเจ้า
ฝากทุกเช้าทุกวันรำพันหา
คงจะถึงซึ้งทรวงดวงแก้วตา
ในสักวันหรอกหนา...ถ้ายังคอย.