~~@ วอน @~~

 

วอน

มากกระทู้ที่วางเห็นร้างไร้
มากคนอ่านผ่านไปไม่ทักถาม
มากผู้รู้ผู้เล่นล้วนเด่นนาม
มากแวววาม งามไฉน ไม่ทักทาย

เหมือนต่างคนต่างอยู่ดูต่างคิด
เหมือนห่างมิตรชิดชมไม่สมหมาย
เหมือนสัมพันธ์อันดีนี้ละลาย
เหมือนต่างฝ่ายคล้ายเคว้ง ต่างเกรงใจ

วอนด้วยจิตคิดปันสัมพันธ์คู่
วอนเอ็นดูสู่ฝันวันฟ้าใส
ตามถนัดจัดแบ่งแต่งกันไป
ตามตอบให้ได้เสริมเติมกวิน

เสริมไมตรีที่งานสานสุขสม
เติมภิรมย์ต่อกันมั่นถวิล
แบ่งอารมณ์คมคิดติดชีวิน
ผู้เยือนยินถิ่นเรา..เขาชื่นชม

มากกระทู้ดูแห้งแล้งน้ำจิต
ถูกไล่ติดตกขอบมอบความขม
แสนเสียดายเพียงเสี้ยวเกี่ยวอารมณ์
ถูกถ่อถมห่มทับไม่กลับมา

ขอเพื่อนพ้องน้องพี่ไมตรีเกิด
วอนอย่าเปิดแล้วผ่านวานหวนหา
ตอบกระทู้เพื่อนบ้างในบางครา
ได้เฮฮาหมู่เฮา..ชาวบ้านกลอน

 

"บ้านริมโขง"

 

~~@ จาก..คนอ่าน @~~

หลากหลายรสบทกวีที่เอ่ยเอื้อน
จากหมู่เพื่อนสร้างเสกปัจเจกผล
หลากอารมณ์ผสมฝันรำพันกล
ดุจดั่งมนต์คนร่ายเป้าหมายมี

ทั้งสานสู่คู่คล้องด้วยปองหมาย
รักเคียงกายชายชื่นยื่นสุขี
มากสำนวนชวนพร่ำฉ่ำวจี
หวานเหลือที่สรรคำจำนรรจา

บ้างมีง้อต่อกานท์ขานสดับ
บ้างเหมือนกับหลบหลีกปลีกห่วงหา
บ้างก็ตามถามทวงห่วงกานดา
บ้างน้ำตามาไหลยามไกลกัน

มีวิชาพารู้สู่เพื่อนพ้อง
เสริมสนองคล้องหลักพำนักมั่น
จากผู้รู้หมู่กานท์ชำนาญพลัน
เติมหลักนั้นมั่นแม่นแก่นกวิน

ฉันคนอ่านผ่านคำด้วยฉ่ำสุข
ร้อยเรียงรุกปลุกตื่นชื่นศรีศิลป์
ด้วยต่างกลั่นคำขานหวานสู่จินต์
เลือกแต่กลิ่นลิ้นรสแสนงดงาม

มากเสนอเจอสนองคล้องจองหมาย
มองดูคล้ายแสงดาวพราววาบหวาม
กระจายอาบทาบฟ้าพาแวววาม
เรืองอร่ามกลางกมล..คนอ่านคำ

~~@ หมอลำ @~~

สิ้นงานนาคราครั้งความหลังเล่า
หมู่ผู้เฒ่าแม่พ่อต่อหนุ่มสาว
ตั้งงานบุญหนุนเนื่องเป็นเรื่องราว
ประกาศข่าวคราวนี้มีบันเทิง

หาหมอลำนำงันกันครึกครื้น
หมู่คนตื่นชื่นฉ่ำนำเถลิง
ต่างหอบลูกจูงหลานขานรื่นเริง
เสียงเทิดเทิ่งเปิงเปิดเลิศงานบุญ

แม่ให้ผมไปจองมองที่นั่ง
ตามแม่สั่งตั้งเรื่องอย่าเคืองขุ่น
ต้องชิดหน้าเวทีนี่เลยคุณ
ส่วนผมหนุนตักนอนหลับก่อนเลย

ตื่นกี่หนคนฟังยังแน่นวัด
หมอลำจัดขัดขานตำนานเผย
ทั้งสีทนมโนรานำมาเปรย
นางไอ่เอ่ยผาแดงแข่งกันลำ

เป็นมหรสพคบงันอันเลิศค่า
แทรกปรัชญาภาษิตคิดชื่นฉ่ำ
ภาษากลอนงามงดทุกรสคำ
แสนดื่มด่ำในศิลป์ถิ่นขวานทอง..

~@ เสียงจากทุ่งก่อนรุ่งเช้า @~

 

 

เสียงเพลงจาก จิ้งหรีด ที่กรีดเสียง
ใส่สำเนียงใสแสบ แอบซุ่มหา
อยู่แห่งใดไหนหนอกอ หญ้าคา
ร้องอะไรนักหนา..ไม่หากิน

ตกคืนค่ำย่ำเย็นจันทร์เพ็ญส่อง
ยามละอองน้ำค้างพร่างถวิล
เสียงหริ่งหรีดกรีดร้องก้องธานิน
จนชาชินเสียงใสไพรระงม

เป็นส่วนหนึ่งในวิถีมีชีวิต
ช่างโศภิษฐ์พิลาศล้ำฉ่ำสุขสม
องค์ประกอบครบเครื่องเรืองอุดม
ในคำคมความหมายคล้ายเมืองแมน

เช่นคืนนี้ เสียงร่ำดุจนำแข่ง
เปล่งแสดงแรงเร้าเฝ้าแสบแสน
กับคร่ำครวญจากฉันวันขาดแคลน
ฟ้องสู่แถนแดนสวรรค์..ว่าฉันตรม

อยากร่ำร้องก้องไพรได้เช่นเจ้า
ระบายเศร้าเหงาทรวงดวงรักขม
จะมีไหมใครรู้ผู้นิยม
ไม่ทับถมถ่มถุยคุยร่ำไร

จะส่งเสียงเพียงคำขอพร่ำกล่าว
บอกอกร้าวคราวห่างร้างไฉน
ดังพอยินผินฟังโปรดยั้งใจ
อย่าห่างไกล เลยหนา..ข้าระทม

 

 

๐๐ บ่หลู๋โตน ๐๐

 

 

บ่หลู๋โตน ไผดอก..สิบอกไห่
บ่อาลัย จั๊กน่อย ใจข่อยขุ่น
มันพังเพ เซล่ม สมจนมุน
ยามเจ้าหุน หันห่าว บ่ตาวคืน

ไปเหมิดเมือก เกลือกแล้ว จังแจวกลับ
เขาฟันยับ นับแผล แลเป็นหมื่น
หน้ากะแหล่ แผลกะเนา แมนเจ้าลืน
ยามลุกยืน เฟือไม้ ไผสิเอา

ให่กลับไป บ้านก่อน บอนเจ้ามา
อย่าหัวซา อ้ายซาย ตายอย่าเผา
เก็บแต่ทุกข์ ซุกฝาก บ่อยากเดา
ข่อยกับเจ้า คือสิหาง ทางสิไป

จังจบสิ้น กันสา หล่าอีนาง
เจ้าเลือกทาง ห่างแล้ว วาแนวใด๋
สุขคือเจ้า เศร้าคืออ้าย บ่หมายใจ
ลืมอาลัย ไปสา อ้ายลาก่อน..

 

 

.... คำอ้อน ตอนตีสี่ ....

 

เสียงไก่ขันขั้นถี่ตีสี่กว่า
เธออุตส่าห์พลิกกายคล้ายสั่นหนาว
กระแซะเบียดละเมียดอุ่นกรุ่นบางคราว
โอบร่างสาวราวสะท้อนนอนซบทรวง

เสียงกระซิบระริกไหวได้ยินแผ่ว
ใกล้รุ่งแล้วแนวหวานซ่านสู่สรวง
ไก่กระชั้นขันขับกับแดดวง
จะทำง่วงอยู่ไยให้หันมา..

สวมแขนสอดกอดร่างอย่างถนอม
แขนพะยอมสอดซ้อนย้อนอกหา
ระร่ำบอกออกไปไหวหวั่นพา
พร้อมหันหน้าเอียงซบสบอารมณ์

เสียงคำอ้อนตอนนี้..ตีสี่กว่า
ตื่นผวา..ว่าไก่ไม่ขันข่ม
ปล่อยนกเขา..ขันคูกรูระดม
ไก่คงตรม ล้มทาง.. ล้างหน้ารอ..

~@ อยาก @~

คุณครู

 

ครูเป็นใครที่ไหนให้ประหลาด
ไม่ใช่ญาติไม่ใช่แซ่แต่แลเหลียว
เฝ้าห่วงหาอาวรณ์สอนนักเชียว
ถือไม้เรียวกำกับนับจำนวน

ไม่มาสายไม่หน่ายเรียนไม่เพียรลา
ให้ตั้งหน้าเรียนร่ำอย่าทำป่วน
สอนทุกอย่างอยากรู้สู่กระบวน
ยังทบทวนทุกครั้งหลังเลิกเรียน

ไม่เคยเหนื่อยเมื่อล้าในหน้าที่
สุดยินดีสอนคนวนขีดเขียน
ทั้งนอกห้องในห้องต้องพากเพียร
ไม่เคยเปลี่ยนทีท่าคำว่า “ครู”

จะเป็นใครก็พร้อมขอน้อมแล้ว
ท่านดุจแก้วแวววับจับสวยหรู
ในดวงใจ ใสซึ้งตรึงตราตรู
ความเป็น “ครู” คือญาติ..ไม่อาจลืม.

 

หวังอีก

 

 

หวังด้วยใจใสซื่อยึดถือมั่น
หวังถึงวันนั้นมาอย่าโหวงเหวง
หวังด้วยใจมุ่งมั่นไม่หวั่นเกรง
หวังบรรเลงเพลงสู่ประตูทอง

หวังเมื่อก้าวผ่าวร้อนขอวอนสู้
หวังเมื่ออยู่สู้ไปไม่หม่นหมอง
หวังปลายทางถางสู้หวังอยู่ครอง
หวังจับจองด้วยสุขสู้ทุกทาง

หวังแล้วทำนำไปด้วยใจแน่ว
หวังสุดแล้วฝ่าฟันหมั่นสะสาง
หวังคือตัวต้นก่อขอระวาง
หวังไม่จางหวังไปในอารมณ์

หวังไม่สิ้นเมื่อชีวินยังดิ้นอยู่
หวังต้องสู้เพื่อชีพสุขไม่ทุกข์ขม
หวังคุณค่าหาทางสร้างสังคม
หวังไม่จมอยู่เปลี่ยว...อย่างเดียวดาย.

 

กลอนไม่เพราะ

 

กลอนไม่เพราะเขียนไปไม่ได้เรื่อง
เขียนให้เปลืองกระดาษวาดอักษร
เอามาวางเรียงกันตามขั้นตอน
ก็ยังงอนบางบทหมดอารมณ์

ใครเขาว่าเขียนกลอนต้องอ้อนออก
ใครเขาว่าเขียนบอกออกหวานขม
ใครเขาว่ากลอนสวยรวยนิยม
ใครเขาว่าคนชมนิยมคำ

เขียนอย่างไรเขียนไปก็ไม่เพราะ
จะเสนาะที่อ่านวานอย่าขำ
ออกสำเนียงเสียงใสไม่งึมงำ
ใส่อารมณ์พรมพร่ำทุกคำกลอน

เขียนจึงไม่ไพเราะเพราะไม่อ่าน
เขียนจึงไม่อ่อนหวานงานอักษร
เขียนจึงไม่ได้คมสมใจวอน
เขียนจึงไม่สะท้อนอ้อนอารมณ์

 

ฉงน

ในบางครั้ง มากน้ำใจ ไหลล้นหลั่ง
ดุจเขื่อนพัง น้ำหลาก เชี่ยวกรากไหล
ตกกระโจน โผนผาด ฟาดหัวใจ
เกินรับไหว หวาดหวั่น ให้พรั่นพรึง

ร่วมถาโถม โลมล้อม พร้อมด้วยรัก
แจ้งประจักษ์ ล้วนพร่ำ คำคิดถึง
เสียงตามสาย บรรยาย คล้ายตราตรึง
สำเนียงอ้อน หวานซึ้ง น้ำผึ้งอาย

“เฝ้าติดตาม ยามห่าง ไม่สร่างฝัน
ค่ำคืนวัน มั่นจิต คิดมุ่งหมาย
นอนละเมอ เพ้อหา คิดว่าชาย
เคล้าเคียงกาย ไม่ห่าง”... นางวางคำ

ชั่วข้ามคืน กลืนวัน เธอผันเปลี่ยน
เหมือนบทเรียน ขาดตอน กลอนถลำ
วางอักษร เกลื่อนกลาด ขาดบทนำ
วกวนซ้ำ คำไข ในอารมณ์

....ใดดานดล คนคล้อย ไหลลอยลิ่ว
ถูกพัดปลิว หลุดหลัก สลักขม
โยกไหวเอน เลนเท เพอารมณ์
ตัวติดตม เติมต่อ หนองงงัน

เป็นเพราะคน หรือชะตา ฟ้ากำหนด
สุดกำสรด หมดชื่น คืนสุขสันต์
ให้ฉงน คนหนอคน ท้นรำพัน
ใครไหนกัน นั้นเหมือนเรา...เฝ้ารำพึง.

ไม่ต้องตอบก็ได้นะ

พออยู่ห่างต่างพร่ำคำนั่นนี่
จะอย่างนี้อย่างนั้นน่าหวั่นไหว
พอเห็นหน้าทุกวันพลันเปลี่ยนไป
คนอะไรไม่นิ่งจริงนะเออ

ทำเป็นห่วงกังวลคนอยู่ห่าง
กลัวอ้างว้างเงียบเหงาเฝ้าเสนอ
จะทำนั่นทำนี่ให้พี่เธอ
ปากนะเออช่างหาคำพาที

กลัวจะหนาวคราวนอนอ้อนเป็นห่วง
ปล่อยเลยล่วงห่างหายเหมือนหน่ายหนี
ไยไม่ไปห่มกายคลายหนาวที
กอดคนดีอุ่นกว่าคว้าผ้านวม

คำหวานเอย..เชยชิด เพียงคิดฝัน
คอยรำพันเพียงถ้อยคล้อยก็หลวม
ไม่ตรึงแน่นเหมือนกอดสอดรักรวม
รีบมาสวมร่วมเสริม..เติมอุ่นไอ..

ผีมา..ผวาไข้

 

อย่าตกใจ ไข้ผวา ปัญหาเล็ก
เกิดกับเด็ก มาก่อน นอนร้องหา
สะดุ้งไว ไกลไออุ่น คุณมารดา
ซบอุรา ผวานั่น พลันหายเลย

ถ้าผู้ใหญ่ ไข้ผวา มาแก้ได้
ไม่ต้องให้ ตามหมอ พอเฉลย
แค่กระซิบ เบาเบา เข้าใจเลย
เพราะคุ้นเคย กับไข้ ไม่ใช้ยา

ไม่ต้องใช้ พระดี ที่ไหนดอก
จะขอบอก ใช้พระเพลา เราดอกหนา
ให้นอนหนุน อุ่นไอ ในกายา
เบียดชิดมา ผวาคราง ต่างงึมงำ

ขวัญเอ๋ยขวัญ ขวัญจิต อย่าคิดอื่น
ให้ขวัญชื่น ขวัญมา อย่าถลำ
ขวัญเจ้าอยู่ กับใจ ใครอย่าทำ
ขวัญอย่าช้ำ ขวัญอย่ากลัว..พวกตัวลวง !

ใครกล้าหลอก กล้าหลอน ตอนทีเผลอ
ทำให้เธอ เจอไข้ อย่างใหญ่หลวง
หรือหมอผี มีอาคม ทำตรมทรวง
หรือผีลวง..จับผิดที่...ผีจับตัว..?...

 

เกริ่น

เป็นบทกลอนเก่า-ใหม่ใส่สลับ

เพื่อซึมซับกับครั้งยังขัดเขิน

เปรียบเทียบกันให้เห็นเป็นดำเนิน

ครั้งเยาว์เกินเดินสู่อยู่ดำรง

เป็นโกดังกลอนเก่า เขาไม่สน

ไร้น้ำมนต์ ดลใจให้ใครหลง

เป็นบ่อเก็บน้ำตา ไหลบ่าลง

ให้ยังคงเต็มแอ่ง..ไม่แบ่งใคร