~~@ รางวัลคนดี @~~

รางวัลคนดี

ปล่อยสายตาฝ่าละอองคืนหมองมืด
มองฟ้าจืดแสงหม่นคนหลับใหล
ดึกสงัดรัตติกาลผลิบานใบ
ปรารถนาแห่งหัวใจ..ไร้พรมแดน

มองไม่เห็นสิ่งใด..แต่ใจอยาก
หาของฝากจากประสงค์คงยากแสน
ค้นรางวัลหมั่นวาดแม้นขาดแคลน
อยากทดแทน..คนดี..มีหัวใจ

จะเสาะหามาฝากจากถิ่นแถน
แม้นานแสนแดนกั้นหาหวั่นไหว
เพื่อขอบคุณผลงานที่สานไป
ต้องสิ่งใดถึงดูจึงคู่นวล

คุณคนดี ดีใน..ที่ใจเจ้า
คุณคอยเฝ้าเผาทุกข์เติมสุขส่วน
คุณเข้มแข็งแกร่งจิตผลิตกระบวน
คุณสมควรได้รับจับรางวัล

คืนสงบพบตนบนสมาธิ
ตั้งสติตริตรอง..ใดของขวัญ
ควรจะเป็นเพชรทองสนองกัน
ล้นค่านั้นหรือไฉน..ใคร่คู่ควร

พลันแว่วคำนำสั่งดั่งสิ่งทิพย์
มากระซิบหยิบแสงแบ่งสงวน
“อโรคยา ปรมาลาภา” สมค่านวล
โปรดสงวนมารับ..ประดับตน..

๙ พฤศจิกายน ๒๕๕๖

ไม่อาจรู้

 

มีบางอย่างถูกกั้นและปันแบ่ง
มีบางอย่างไร้แสงแห่งสีสัน
มีบางอย่างขีดเส้นให้เว้นวัน
มีบางอย่างที่ฉันนั้นคิดเอง

สิ่งที่ซุกซ่อนไว้, ใคร่ได้รู้
สิ่งที่อยู่สุขไฉน, ใครข่มเหง
สิ่งที่หวัง หวังไร, ใจตัวเอง
สิ่งที่เกรงคือไร, ใครระราน

ไม่อาจรู้ได้ซึ้ง..ถึงขื่นขม
ไม่อาจรู้นิยม..พรมคำขาน
ไม่อาจรู้ได้ซึ้ง..ถึงดวงมาน
ไม่อาจรู้ทรมาน..มานานนม

ได้เห็นเพียงภายนอก..ที่บอกจิต
ได้เห็นเพียงลิขิต..ติดคำขม
ได้เห็นเพียงตัดพ้อ..หนอเอวกลม
ได้เห็นเพียงอารมณ์..ผสมครวญ

จึงทำได้เท่านี้..นะที่รัก
จึงทำได้แค่ทัก..รักสงวน
จึงทำได้ไม่ดี..เท่าที่ควร
จึงทำได้ให้นวล..ต้องป่วนใจ

เปรียบตำราเปิดอ่าน..ยังซ่านจิต
เปรียบตำราไม่ปิด..ศิษย์หวั่นไหว
เปรียบตำราบอกแจ้ง..แทงลงไป
เปรียบตำราบอกไว้.. ไง..ยังงง.

 

หวังว่ามีเพื่อนกันในวันเหงา

ขอขอบคุณน้ำใจในเอื้อเฟื้อ
เป็นบุญเหลือเผื่อให้ได้สุขี
อ้าแขนรับด้วยจิตมิตรไมตรี
ซึ้งเหลือที่เอื้อนเอ่ยเผยวาจา

เมื่อว่างงานพักกายได้สืบค้น
หลายตำบลวางหมายคล้ายเสาะหา
หวังเพียงหนึ่งเลี่ยมล้อลออตา
มุ่งหมายมาที่นี่..ที่พักใจ

ยามเหนื่อยนักพักพิงอิงร่มรื่น
เข้าชมชื่นชายคาพออาศัย
ร่ายบทกลอนอ้อนหาด้วยอาลัย
ฝากฤทัยยามท้อหนอชีวิต

หวังว่ามีเพื่อนกันในวันเหงา
หวังว่าเศร้าคงคลายหมายลิขิต
หวังว่าเธอมีใจให้ชมชิด
หวังว่ามิตรคงมองไม่หมองเมิน