คนไร้รักเหมือนหนักโลก

คนไร้รักเหมือนหนักโลก
.
ฟ้าครึ้มฝนหม่นหมองทำนองโศก
ให้แลโลกโศกเศร้าเร้าแรงขุ่น
ขาดแสงสวยอวยงามยามอรุณ
ลมยิ่งหมุนวุ่นวายต่อสายตา
.
ไม่ต่างผลคนเหมือนยามเลือนรัก
คนอกหักมักหามหวังดามค่า
ล้วนหม่นมองครองรักเกิดหักคา
ยิ่งกว่าฟ้าพาฝนมาล่นโครม
.
ปล่อยฟ้าหม่นฟ้าหมองไม่มองแสง
ปล่อยฟ้าแดงฟ้าดำร่ำถาโถม
ปล่อยให้ผ่านให้ผุดหลุดเล้าโลม
ปล่อยให้โหมให้หารงานที่เคย
.
แล้วไม่นานผ่านไปให้แลลับ
ฟ้าก็ปรับขับขานผ่านเฉลย
ธรรมชาติพาดแสงจำแลงเลย
ได้ชื่นเชยชมชี้แสงสีงาม
.
หากแต่คนล้นหูกผูกใจเจ็บ
ตามแนมเหน็บเล็บขบเกินลบข้าม
รักไม่สมคมเหลี่ยมเหมือนเตรียมตาม
ต้องต่อล่ามลุยล่าให้สาใจ
.
เมื่อคนหมองต้องโลกถูกโขลกสับ
โลกต้องดับพับแหลกแปลกไฉน
เมื่อรักลาอาภัพต้องลับไกล
โลกหวานไหวไร้ผล คนระทม๚ะ๛
☆   ☆   ☆
♥ ♥ ♥

☆มนต์วจีกวีวาง☆

☆มนต์วจีกวีวาง☆
.
☆ร่ายอักษรป้อนเสียงสำเนียงสาร
วางขับขานลานรักของนักฝัน
เสริมเสียงส่งตรงคีย์มีสัมพันธ์
แจ้วจำนรรจ์เนื่องนานบันดาลใจ
.
☆ดุจโอบเอื้อเจือละมุนอุ่นอ้อมแขน
อาทรแทนทุกทางหมายวางใกล้
ห่วงโหยหาคราเอื้อนกลัวเคลื่อนไกล
หมายโอบไว้วงแขนแสนรัญจวน
.
☆ทุกอักษรป้อนฉาบอาบดวงจิต
เติมชีวิตชีวาเป็นค่าส่วน
ทุกสำเนียงเสียงอ่านหวานอบอวล
อักษรล้วนชวนชื่นแสนตื่นตา
.
☆อิ่มแย้มยิ้มพิมพ์ทั่วตัวอักษร
มีเง้างอนวอนขอต่อทีท่า
สวยสีสมห่มแสงแห่งศรัทธา
ล้วนใบหน้างามนักอักษรไทย
.
☆จึ่งกวี กี่บท กี่รสลักษณ์
ล้วนทายทักรักงามหวามหวั่นไหว
กี่อักษรย้อนรู้อยู่กลางใจ
เป็นอุ่นไอใสส่องกล่องกมล
.
☆ใช่เพียงคำนำวางที่อ้างเอ่ย
วิญญาณเอยเปรยปรับสดับผล
สัมผัสรู้ผู้รับสดับมนต์
บันดาลดลจนกวี.. นี้รักกัน๚ะ๛
☆

อยาก

อยาก
☆   ☆   ☆

☆เสียงครืนครั่นลั่นฟ้าผวาหวาด
สายฟ้าฟาดสาดแสงแห่งวิถี
ลมกระหน่ำซ้ำแทรกแตกไมตรี
โหมราวีสลายโลกโตรกโลกันตร์
.
☆หามีใครไหนยั้งล้วนคลั่งแค้น
เผ่นผาดแผนแสนหยาบกำซาบสันต์
สุขสมใจได้ข่มจมจาบัลย์
สุดหยามหยันวันกร้าวจากราวฟ้า
.
☆โลกต้องรับซับซุกที่รุกรบ
โลกต้องพบวิบัติซัดสาดหา
คนและสัตว์ขัดสนบนชีวา
คนโศกาสารพันความบรรลัย
.
☆เพียงก้อนเมฆเสกร่างอย่างยักษา
คือมนตราล่าคนล้นไฉน
เกินป้องปัดขัดแถนสุดแค้นใจ
ปล่อยรุกไล่ไม่คร้ามช่างหยามคน
.
☆เพราะต้องอยู่ร่วมโลกโฉลกสร้าง
โปรดอย่างกร่างสร้างแผลให้แลหม่น
โปรดเมตตาพาทีมีน้ำมนต์
เลอเลิศล้นบนโลกหากโศกคลาย
.
☆อยากเห็นเมฆเฉกทิพย์ระยิบฟ้า
งามจับตาพาชื่นคืนเดือนหงาย
อยากรับลมพรมร่างอย่างสบาย
แล้วเคียงกายมีเจ้า..คอยเคล้าคลึง๚ะ๛
.

คนดีของฉัน

คนดีของฉัน
.
ข่ายสังคมชูเชิดว่าเลิศลักษณ์
ต้องล้นหลักนักปราชญ์วาดเสริมส่ง
มากคนดีมีค่าพาดำรง
ไม่เลยหลงดงมารม่านมายา
.
เอาคนดีชี้นำคนทำชั่ว
ให้กลับตัวตัดต่อบ่อปัญหา
มากคนเลวเหลวลับอัปรา
สังคมล้าฆ่ากันย่อมบรรลัย
.
ต่างแสวงแย่งกันสำคัญค่า
เป็นพวกข้าฯ ว่าชี้คนดี..ใช่
พวกอื่นชั่วตัวเหม็นเป็นจัญไร
แย่งกันใหญ่ใคร่ดีหนีพวกเลว
.
จึงสังคมห่มให้ใส่หน้ากาก
เฝ้าถางถากหน้าหม่นคนล้มเหลว
ตีสองหน้าพาท่องเป็นทองเปลว
ใกล้ปากเหวยังห่ามงามหน้าเป็น
.
หวังคนดี ที่ดีมีศีลสัตย์
ช่วยขจัดคนดีที่แสนเข็ญ
เปิดหน้ากากลากเถือเหลือลำเค็ญ
เปิดให้เห็นธาตุแท้ตีแผ่กัน
.
ส่วนคนดีของฉันนั้นเพียงหนึ่ง
ยังคงตรึงตราจิตไม่บิดผัน
ยังคงงามน้ำจิตมิตรสัมพันธ์
ยังคงครองรักกัน นิรันดรกาล๚ะ๛
.

เพลงปรารถนา

เพลงปรารถนา
.
เมื่อชีวิตติดเพลงบรรเลงเสริม
ชีวิตเริ่มแลลานขับขานเสียง
เมื่อชีวิตคิดคล้องต้องสำเนียง
ชีวิตเคียงคู่นั้นปั้นจินตนา
.
หลายหลากรสบทถวิลดวงจินต์หมาย
หวังสุขกายกอดใจในปรารถนา
มีทั้งมอบตอบรับซับน้ำตา
มีโหยหาอาวรณ์สะท้อนทรวง
.
ด้วยทุ่มเทเห่หาศรัทธาสร้าง
มอบทุกอย่างยอมยื้อถือแดนสรวง
จะหาให้ได้สมไม่ลมลวง
ปรารถนาทั้งปวงพ่วงสัมพันธ์
.
เพราะโลกนี้มีเพลงบรรเลงรัก
ซึ้งสลักรสหวานสานสุขสันต์
หมายชีวิตติดตามงามนิรันดร
จึงผกผันกันไปในเวที
.
เพลงละครย้อนย้ำลำนำเสียง
เปล่งสำเนียงเรียงถ้อยร้อยสุขี
เพลงติดตามงามล้ำฉ่ำฤดี
ทุกนาทีชีวิตติดทำนอง
.
จะก้าวเดินเหินหาวกี่คราวครั้ง
จะกี่ตั้งต้นใหม่ให้สมสอง
จังหวะเริ่มเติมรับต้องจับจอง
จะสมปองคล้องกัน วันบรรเลง๚ะ๛
...

☆ฟื้นเพราะกรรมนำพา☆

☆ฟื้นเพราะกรรมนำพา☆
.
ฟื้นที่เขียนเพียรสื่อคือฟื้นจิต
ฟื้นชีวิตคืนมาค่ามหันต์
ฟื้นจากห้องผ่าตัดพลัดพรากพลัน
ฟื้นคืนกันวันนี้ฟื้นชีวิต
.
ผู้เคยผ่านขานย้ำนำรู้สึก
เปิดผนึกลึกล้นกังวลจิต
จากโรคภัยในกายที่คายพิษ
เป็นลิขิตแห่งกรรมกระหน่ำคน
.
รอดตายฟื้นคืนมาว่าเป็นโชค
แต่ว่าโรคที่ยื้อคือฟ้าหม่น
มันอึมครึมครื้มครองคล้องกมล
ให้กังวลวันบ้าฟ้าคำราม
.
เพียงเส้นด้ายหมายรั้งให้ยังอยู่
เหมือนเพียงครู่ดูดีมีคำถาม
อีกเมื่อไหร่ไฟร้อนจะห่อนลาม
ไฟจะตามหามร่างห่างเพียงใด
.
เมื่อเลือกเกิดเปิดทางก็อย่างยาก
เกินจะจากอนิจจังดั่งคำไข
จึงเหลือเพียงเคียงคำคือ ทำใจ
เติมสุขไป วันวัน ไม่ผันตรม
.
ฟื้นมาสุขปลุกตนคนเคยหลับ
ฟื้นมาซับสุขสร้างอย่างสุขสม
ฟื้นมาชื่นคืนหวานซ่านอารมณ์
ฟื้นอย่างผม ฟื้นมา หาคนดี๚ะ๛
☆

แสงสื่อเสียงเคียงรัก

แสงสื่อเสียงเคียงรัก
.
ยามไกลห่างต่างฟ้าคราคิดถึง
ต่างรำพึงพึ่งพาปัญหาเร่ง
เป็นเดือนดาวขาวงามไม่คร้ามเกรง
ร่ำเลบงเพลงฝากจากหัวใจ
.
หากยังนิ่งพิงข้างอย่างหดหู่
อดสมสู่อยู่เดียวเปลี่ยวไฉน
เหือดหายสิ้นกลิ่นสีที่อำไพ
สื่อสิ่งใดไร้ค่าถ้าห่างกัน
.
แต่หากยังรั้งจิตด้วยคิดถึง
ช่องทางใดทางหนึ่งพึงสร้างสรรค์
ให้สื่อรักสื่อหลงคงผูกพัน
แจ้วจำนรรจ์เนืองนิตย์ คอยติดตาม
.
สื่อแสงสูรพูนผลคนไกลถิ่น
หมายยลยินผินหน้ามาสยาม
ส่งดวงจิตคิดถึงหนึ่งนงราม
จึงฝากความอาวรณ์สะท้อนไป
.
หวังวางสื่อคือแสงแรงเร็วรี่
จากรวีที่กระจ่างกลางฟ้าใส
หวังด้วยจิตมิตรภาพที่อาบใจ
ข้อความใดไหลจัดดั่งลัดทาง
.
ฝากความรักหนักหน่วงความห่วงหา
ฝากศรัทธาตราตรึงถึงสล้าง
ฝากรักล้นบนใจให้สะอาง
ฝากรักนางอ้างฟ้า ค่าประมาณ
☆ . ☆
โปรดคอยรับสดับคำที่นำส่ง
โปรดอนงค์อย่าท้อรอรักหวาน
โปรดอภัยในผลรักล้นมาน
โปรดชื่นบานปานฟ้า คราอรุณ๚ะ๛
☆☆☆