หน้าแรก

วันศุกร์ที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2559

~๐๐หลังเมฆหม่นฝนซาฟ้าย่อมใส๐๐~

รอคำตอบ

อาจไม่นานดอกหนาฝนฟ้าเปิด
ให้รอเถิดรอท่าฟ้าเปลี่ยนสี
แต่ความจริงสิ่งปองของฤดี
เนิ่นนานปีกว่าเห็นความเป็นไป

ครึ่งชีวิตถูกฆ่าพาถดถอย
ฝากร่องรอยคอยหวนชวนร่ำไห้
ด้วยชะตามาพับเหมือนหลับใน
ดิ้นอย่างไรไร้ค่านำพาตน

หนึ่ง-สอง-สาม นับครั้งที่หวังก้าว
สี่-ห้า-น้าว ราวรั้งกี่ครั้งหน
แม้ไม่ท้อต่อมารผลาญผจญ
แต่ไม่พ้นผลกรรม ที่ซ้ำเติม

ต้องอับเฉาเฝ้าคอยกี่ร้อยครั้ง
กว่าถึงฝั่งดังฝันวันส่งเสริม
ต้องปราบทุกข์อย่างไร ให้สุขเจิม
ในวันเริ่มฟ้าสวย...ช่วยบอกที..
 
บ้านริมโขง
 

~๐๐หลังเมฆหม่นฝนซาฟ้าย่อมใส๐๐~

~๐๐หลังเมฆหม่นฝนซาฟ้าย่อมใส๐๐~
 
 
เมื่อเมฆหม่นคนมองบนท้องฟ้า
กวาดสายตายังหมองมองสถาน
จะมีไดไหนก่อต่อสายธาร
ปริมาณมากน้อยคอยหวั่นใจ

เมฆที่หม่นคนเศร้าเฝ้าหวั่นหวาด
น้ำนั้นอาจมากล้นจนหวั่นไหว
อาจเทลงท่วมท้นจนเกินไป
จนท่วมไร่นาเราคนเฝ้ามอง

เกินควบคุมเกินใครไปกำหนด
เกินแบบบทแบบอย่างวางสนอง
เมฆบนฟ้าคราแค้นแสนหลั่งนอง
ดั่งลำพองต้องใจไร้เมตตา

คนบนดินถวิลใดไม่เคยสม
ต้องซานซมอมเศร้าเข้าสู่หา
ต้องรอคอยเพียงหวังทุกครั้งครา
อนิจจา..นี่หรือคือทางเดิน

ต้องรอคอยรออื่นเขายื่นให้
ต้องรอใครคอยขุนหนุนสรรเสริญ
รอเมตตาดั่งท้อ..งอมือเกิน
รอคำเชิญจึงได้..ในสิ่งปอง

เห็นเมฆหม่นบนฟ้าพาใจเศร้า
อีกแล้วเราเขาข่มไม่สมสอง
อุปสรรคมาบังหลั่งเนืองนอง
อีกคราต้องรอรั้ง...หลังฝนซา..

บ้านริมโขง




เมฆหม่นฝนซา

หลังเมฆหม่นฝนซาฟ้าย่อมใส
เป็นความนัยให้หวังดังขับขาน
ชีวิตอยู่สู้ต่อก่อผลงาน
และต้องการผ่านพ้นบนเปลี่ยนแปลง

แต่ไม่เหมือนดังเห็นเป็นทุกอย่าง
ล้วนแตกต่างจากกรรมนำแสวง
เชื่อทุกผู้หวังดีที่แสดง
แต่ฟ้าแกล้งหรือไร..ไม่เหมือนกัน.
 

กลิ่นร่ำฉ่ำใจ

กลิ่นร่ำฉ่ำใจ

กลิ่นรักอวลอบไอคลุมใจอยู่
กลิ่นรับรู้สู่ทรวงห้วงเสนอ
กลิ่นโหยหาพาซึ้งตรึงละเมอ
กลิ่นพร่ำเพ้อเปรอปรนยามยลเยือน

ร่ำรินร้อยถ้อยหวานสานสนอง
ร่ำรินร้องครองคู่ไม่รู้เจื่อน
ร่ำรินเรียงเคียงข้างไม่รางเลือน
ร่ำรินเตือนเหมือนใจร่ำไห้ครวญ

ฉ่ำในทรวงช่วงชั้นรำพันถึง
ฉ่ำคำนึงนัยนาพาสงวน
ฉ่ำคำถ้อยร้อยรสจารจรดนวล
ฉ่ำรัญจวนล้วนรุกทุกนาที

ใจเจ้าเอ๋ยใจนางช่างวางถ้อย
ใจน้องน้อยคอยอ้อนวอนสุขี
ใจประสงค์ตรงรักปักฤดี
ใจหนึ่งนี้ ใจรัก..เกินหักใจ..
 
บ้านริมโขง
 



น้ำ-น้ำใจ


น้ำ-น้ำใจ

น้ำที่รินเรียงหยดเย็นสดใส
เกิดสุขใจสุขกายคลี่คลายหมอง
พาความชื่นยื่นสมขับตรมครอง
คือสนองปองใฝ่เกิดในจินต์

ดั่งผู้ให้ผู้รับสลับข้าง
หากสองวางตรงใจใครถวิล
เอื้อต่อกันวันมอบตอบยลยิน
สุขไม่สิ้นรินร่ำ..ฉ่ำอารมณ์
 
 

หวังเพียง

หวังเพียง

ต่างอาวรณ์อ้อนฝันอันปรารถนา

ถ้อยคำพาสุดซึ้งถึงเสมอ
ส่งผู้เป็น “ที่รัก” หวังจักเจอ
อย่าให้เก้อเผลอผ่าน..กาลเวลา

เพราะห่วงเอย..ห่วงมากอยากย้อนย้ำ
ทุกถ้อยคำพร่ำถึงตรึงห่วงหา
ทุกวลีที่ขานผ่านอุรา
ทุกกิริยาคือน้อมพร้อมจากใจ

คนเคยรักมาห่างต่างวิถี
โอ้..คนดี คิดถึง ซึ้งไฉน
คนเคยหวงห่วงหามาจากไกล
ร่ำพิไรในอก..นรกครอง

หวังเพียงฟ้าปรานี คนดีฉัน
ได้พบวันสดใสไร้ภัยผอง
ได้กลับสู่คู่เรือนเหมือนดั่งปอง
สุขสนองคล้องสนาน..ที่บ้านตน
บ้านริมโขง

~@ เตือน @~

เตือน

จะเชื่อใครเชื่อตนหรือคนอื่น
ที่ดาษดื่นหมื่นหลายสายเสนอ
ของฉันจริงสิ่งนำ..เธอพร่ำเพ้อ
ค้นให้เจอจากใครในเรื่องราว

ต่างสรรหาเหตุผลดุนดลอ้าง
ล้วนนำวางต่างศักดิ์สำนักข่าว
บ้างยอเกียรติเสียดอื่นกลืนกลบคาว
เรื่องใดฉาวกล่าวย้ำกระหน่ำลง

เพียงหวังให้ใครเชื่อไม่เหลือซาก
ตามตนอยากให้เป็นไม่เห็นหลง
หวังชี้นำต่อไปใส่จำนง
ให้ยืนยงคงค่าสง่าคน

จึงรวมหมู่ผู้ต่างทางความเห็น
จึงรวมเป็นสังคมนิยมผล
สร้างหลักการหลักกูเสี้ยมหมู่ชน
สร้างเหตุผลนานามากล่อมกลืน

เตือนให้คิดพินิจค่าปัญญาเสริม
ให้คิดเริ่มจากฐานอย่าค้านขืน
เชื่อตามเหตุของตนจนยั่งยืน
ปลุกให้ตื่นจากฝันอันมายา

เมื่อมากมีความจริงไม่ยิ่งหย่อน
จักไม่ห่อนหวั่นไหวใดใดหนา
จะมองโลกสดใสในสายตา
พร้อมทุกคราถาโถม..เข้าโรมรัน
 
บ้านริมโขง