หน้าแรก

วันพฤหัสบดีที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2559

รักรินร่ำดั่งฉ่ำฝน


รักรินร่ำดั่งฉ่ำฝน

เมื่อหมายรักปักใจใคร่สนอง
เมื่อหวังครองเคียงข้างในทางฝัน
เมื่อหัวใจใฝ่หาศรัทธากัน
เมื่อบัดนั้นนิ่งเถิดแล้วเปิดใจ
.
รักเหมือนฝนหล่นฟ้าพราวตาตื่น
น้ำฝนชื่นฉ่ำเย็นแลเห็นไหม
ละอองฝอยลอยลมพลิ้วพรมไป
สู่แห่งใดดื่มด่ำสมคำวอน
.
อย่ากลัวฝนคนดีอยากมีรัก
เปียกปอนพักเพียงยามใช่ตามหลอน
แล้วก็เย็นเป็นสุขไม่ทุกข์ทอน
รักยังสอนสู่สมภิรมย์ฤดี
.
ใช่รักร้อนฟอนไฟคอยไหม้โหม
รักประโลมล้อมรุกล้วนสุขี
โลกสดชื่นอื่นใดหาไม่มี
สุขเท่าที่ทั้งสองสนองคำ
.
จึงอย่ากลัวมัวหม่นยามฝนสาด
จึงอย่าขลาดเขลาจนกังวลร่ำ
จึงอย่าช้าถ้าพร้อมยินยอมนำ
จึงอย่าพร่ำเพ้อพกวิตกตน
.
เมื่อมุ่งหมายปลายทางเป็นนางฟ้า
ต้องไขว่คว้าคู่เคียงฟังเสียงฝน
คืนฉ่ำฟ้าคราตึงเสียงอึงอน
เราสองคนคอยสนองทำนองเพรง๚ะ๛
☆   ☆   ☆
♥



ความกังวลของคนเหงา


ความกังวลของคนเหงา
.
มีกังวลหม่นไหม้ ......ในทรวง ยิ่งเอย
มีตื่นคืนเลยลวง……………..ห่วงห้อม
มีใครไม่คอยควง................นางแม่
มีใฝ่ไกลลอยห้วง.........ห่างห้องหมองตรม
.
เหงาจมใจจึ่งเฝ้า...............เผาตน
เหงาห่มขมคอยคน...............หนึ่งนั้น
เหงาเกินกว่าใดปน........เกินแบ่ง นางเอย
เหงาเมื่อมองสองกั้น.................ฝั่งฟ้าผาภู
.
จะมีใครไหนบ้างเป็นอย่างเรา
เม่อมองเลาแหล่งหล้าเกินกล้ากู่
จะมีไหมใครกันคอยขันคู
เหมือนขังอยู่เย็นเยือกกลางเปลือกกรง
.
เหงาเศร้าซมห่มอกนรกห้อม
ไฟรุมล้อมแรงใดเกินไสส่ง
มืดมัวใจใครเหมือนใจเจื่อนจง
สิ่งประสงค์สื่อสารก็พาลจาง
.
ให้อาวรณ์สะท้อนฝันในวันเก่า
วันสองเราเรียนรักฟูมฟักข้าง
แสนอาลัยวัยเหมือนมองเลือนราง
คืนคล้อยค้างคงคล้ำระกำกล
.
วารผ่านไปใจคอยยังหงอยเศร้า
ความรักเราริบหรี่ที่แห่งหน
มีคืนไหนใจยั้งไม่กังวล
หวังหนึ่งคนเคียงข้าง..ยังห่างไกล๚ะ๛
☆☆☆
♥



เหนือแสวงคือแสงงาม



เหนือแสวงคือแสงงาม
.

แสงส่งสื่อลือลั่นอนันต์ผล
แสงเบื้องบนบ้างเบิกเป็นฤกษ์เสริม
แสงเลิศลักษณ์ชักพาศรัทธาเติม
แสงสีเพิ่มพร้อมพร่ำด้วยคำวอน
.
ขาดแสงสีปรีดิ์ดาก็ลาจาก
ขาดแสงฝากใฝ่ฝันก็พลันหลอน
ขาดแสงสูรคูณค้ำก็จำจร
ขาดบางตอนต้องเศร้าแสงเมามัว
.
ชีวิตคนบนถวิลถ้าสิ้นแสง
ดังอ่อนแรงโรครุมเข้าสุมขั้ว
ชีวิตใครไร้ทางทุกอย่างกลัว
เหลือเพียงตัวแตกสิ้นดวงวิญญาณ
.
มีดวงใจใสแสงแลแกร่งกล้า
ส่องมรรคาคงมั่นเป็นสัณฐาน
โลกยั่งยืนตื่นหลับยังนับกาล
ด้วยดวงมานมุ่งมั่นไม่ผันแปร
.
สูรส่งสื่อคือแสงสำแดงหลัก
มิผ่อนพักเพียงแผ่วด้วยแน่วแน่
หากสูรสิ้นถิ่นใดมีใครแล
ชีวิตแม้มีฝัน ก็บรรลัย
.
มีชีวาพาจิตเพ่งพิศหรู
หากยังอยู่อย่างขลาดต้องหวาดไหว
มีชีวิตติดแน่นเป็นแก่นใจ
เหนืออื่นใดด้วยแสงแสวงทาง๚ะ๛
☆☆☆
♥




เล่นมนต์รัก


เล่นมนต์รัก
.
บอกรักหวานผ่านกลอนอักษรสวย
ร้อยเรียงด้วยดวงจิตพิสมัย
บรรยายคำพร่ำหาแสนอาลัย
เปิดปัจจัยจากถวิลให้ยินยล
.
บทกวีนี้ร่ำรำพันเพ้อ
ดั่งละเมอเมาถ้อยกว่าร้อยหน
บทกวีนี้เล่าคล้ายเป่ามนต์
เสกให้ตนตามนางไม่ห่างกาย
.
ด้วยหลงมนต์ตนเองมาเร่งเร้า
มนต์ที่เป่าเปลี่ยนทางที่วางหมาย
กลับย้อนคืนตื่นเต้นไม่เว้นวาย
มนต์เป็นสายสื่อสั่งให้ฟังนวล
.
ให้รักเขา เขาสั่งต้องนั่งน้อม
ให้เพียบพร้อมเพื่อนางอย่าห่างหวน
ให้ซื่อตรงคงเคยชื่นเชยชวน
ให้ครบถ้วนถ้อยทีวจีงาม
.
มนต์ที่เสกเลขล้วนคงทวนทบ
ถึงบทจบจึงป้อนมาย้อนถาม
เสกให้รักปักใจกลับไหลลาม
ตรงกันข้ามคือเรารักเขาจัง
.
เล่นมนตราพารวนรักสวนกลับ
เลยเล่นรับร้อยเรียงด้วยเสียงสั่ง
ร่ายอักษรกลอนกวินให้ยินฟัง
เอ่ยเสียงดังด้วยว่า..เธอน่ารัก๚ะ๛
☆☆☆
♥



ไฉนใจฉะนี้


ไฉนใจฉะนี้
.
“คลาย” ค่อยคืนชื่นสมอารมณ์หมาย
หากไม่ “คลาย” คงเครียดจากเสียดสี
ลอง “คลาย” ดูสู่หาปัญญามี
หลายวิธีทาง “คลาย” ล้อมรายเรียง
.
“เคลื่อน” บางอย่างวางใหม่หาไร้ค่า
แปลกสายตาตาม “เคลื่อน” ดั่งเลื่อนเสียง
ปิดบางมุมสุมเกลื่อนเพียง “เคลื่อน” เคียง
แลพร้อมเพรียงเพราะ “เคลื่อน” ไม่เหมือนเดิม
.
“สุข” ยามใดใจผ่อนไม่ร้อนเร้า
เย็นกายเข้ามี “สุข” เข้าปลุกเสริม
หลีกอบายสาย “สุข” เข้ารุกเติม
ทำดีเพิ่มพา “สุข” เข้าซุกทรวง
.
“ต้อง” เติมแรงแห่งใจยิ่งใหญ่นัก
มีผ่อนพักเพื่อ “ต้อง” ประคองสรวง
ละเมียดละไมใคร “ต้อง” หมายคล้องควง
หมายพุ่มพวงเพียงสอง “ต้อง” รักจริง
.
“ปลุก” ชีวิตติดชีวาต้องพาผ่าน
เกินสำราญเร่ง “ปลุก” ในทุกสิ่ง
ไม่อยากตรมขมทุกข์ “ปลุก” รักอิง
มีหนึ่งหญิงยิ่งรุก “ปลุก” รักนวล
.
“ใจ” เจ้ากรรมทำไฉนจึงไหวอ่อน
สิ่งสะท้อนทาง “ใจ” ไฉนป่วน
อยากผ่อนคลายคล้ายไฉน “ใจ” เรรวน
จำต้องชวนชิงห้อง..ฉลอง “ใจ” ..๚ะ๛
☆☆☆
♥♥♥



เสียงที่ฟังระฆังที่ขาน


เสียงที่ฟังระฆังที่ขาน
.
สว่างไสว ไฉนฉะนี้ ตะบี้ตะบัน
จะนอนนั้น จะฝันฝ่อ ลอออ้าง
พิไรร่ำ ระส่ำสน สิทนทาง
ระย้าย่าง สอางอวล สงวนงาม
.
สิสื่อเสียง ระเบียงบัน กระสันสุข
ระเริงรุก สนุกนิด ลิขิตข้าม
พะยอมยิ้ม กระหยิ่มแย้ม แฉล้มลาม
แอร่มอร่าม สิหวามไหว กระไรเรา
.
กวินแว่ว ผะแผ่วผัน กระชั้นชิด
สะบัดบิด สะกิดกรรณ สนั่นเศร้า
ชะแง้งาม อร่ามร่าย ตะกายเกลา
เสมอเมา พะเน้านาง สว่างวอน
.
จะลืมเลย เฉลยลง ประสงค์สื่อ
ลอออือ กระพือพ่าย สิถ่ายถอน
จะลืมเรา มิเข้าขาน  ละกานท์กลอน
จะม้วยมร ฉะอ้อนอำ ระกำกล
.
สิส่งเสียง จะเคียงใคร ไฉนหน่วง
ระกำกลวง จะทวงทาง  สิห่างหน
พิไรรัก จะหักหาย กระวายวน
ละเลงล้น ฉงนเงา กระเส่าทรวง
.
ระฆังขาน สะท้านทิว ละลิ่วหลง
สิงันงง จะปลงปลด ประชดช่วง
ละอายเอง เลบงบอก มิหลอกลวง
นะพุ่มพวง สิห่วงหา ชะตาตรึง ๚ะ๛
☆☆☆
กลบท กินนรรำ



สิ่งที่แม่เป็น


สิ่งที่แม่เป็น
.
ได้แต่โกรธโทษต่อคนหล่อหลอม
ได้แต่ยอมยิ้มรับไม่ปรับเปลี่ยน
ได้แต่มุ่งปรุงสู่การรู้เรียน
ได้แต่เพียรเพื่อลูกด้วยผูกพัน
.
จะดีร้ายปลายทางทุกอย่างพร้อม
ถูกผิดค้อมเคียงข้างไม่ห่างหัน
ลูกคือหนึ่งซึ้งค่าให้ฝ่าฟัน
ดีร้ายนั้นนางรับเป็นทรัพย์ตัว
.
แม่รับผลตนส่งอย่างองอาจ
ทางหวังวาดวันหน้ายามฟ้าหลัว
ทนกล้ำกลืนฝืนทุกข์ไม่รุกรัว
เจ็บถึงขั้วข้างในคือใจนาง
.
เห็นลูกสุขปลุกฝันแม่หรรษา
แขนโอบคว้าเคียงใกล้มิไกลห่าง
กำลังใจให้ลูกไปถูกทาง
ให้ก้าวย่างอย่าท้อพะนอนวล
.
มองภาพงามยามนึกระลึกแม่
หวังแน่วแน่แผ่นำพ้นกำสรวล
อยากเห็นแต่แม่สุขไม่ทุกข์ทวน
มองแม่ชวนชื่นชมรื่นรมย์ใจ
.
ลูกจึงต้องมองย้อนสะท้อนค่า
เหงื่อ,น้ำตาตามแม่ที่แลไหล
ล้วนเพราะลูกผูกวางหรืออย่างไร
รักของใครควรคู่ ยั้งอยู่ยืน๚ะ๛
☆☆☆
♥